Niedokrwistość w nieswoistych zapaleniach jelit – etiopatogeneza, rozpoznawanie i leczenie - Radwan, Piotr; Radwan-Kwiatek, Karolina; Skrzydło-Radomańska, Barbara; Rydzewska, Grażyna (Gastroenterology Review/Przegląd Gastroenterologiczny, 2010)
Niedokrwistość jest najczęstszym układowym powikłaniem nieswoistych zapaleń jelit (NZJ), znacząco wpływającym na ogólny stan kliniczny chorego oraz stanowiącym istotną przyczynę pogorszenia jakości życia i częstszych hospitalizacji. Patofizjologia anemii w NZJ jest wieloczynnikowa. Najczęstszymi postaciami niedokrwistości są anemia niedoborowa oraz niedokrwistość choroby przewlekłej. Pomimo że w okresie zaostrzenia jest to zwykle ogólnoustrojowa manifestacja choroby, w fazie remisji także często obserwuje się niedokrwistość z niedoboru żelaza, witaminy B12 czy kwasu foliowego. Sposób leczenia anemii z niedoboru żelaza zależy od stopnia aktywności choroby oraz nasilenia objawów klinicznych. U pacjentów z umiarkowaną niedokrwistością sideropeniczną wystarczająca może być suplementacja doustnymi preparatami żelaza, których stosowanie może się jednak wiązać z wystąpieniem objawów nietolerancji oraz zaostrzeniem stanu zapalnego. Dożylne uzupełnianie niedoborów jest natomiast korzystną i dobrze tolerowaną metodą leczenia niedoborów żelaza u chorych z NZJ, pozwalającą na szybkie uzupełnienie rezerw żelaza. W niektórych przypadkach konieczne jest leczenie erytropoetyną. W praktyce klinicznej niezbędna jest znajomość tej tematyki oraz zaleceń postępowania w niedokrwistości u chorych z NZJ.