Wpływ zastosowanych gestagenów w ciągłej hormonalnej terapii zastępczej na wydzielanie insulinotropowego peptydu zależnego od glukozy i peptydu glukanopodobnego 1 u kobiet po menopauzie - Rogatko, Iwona; Milewicz, Tomasz; Krzysiek, Józef; Sztefko, Krystyna (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2010)
Cel pracy : Ocena wpływu hormonalnej terapii zastępczej na wydzielanie insulinotropowego peptydu zależnego od glukozy (glucose-dependent insulinotropic peptide – GIP) i peptydu glukanopodobnego 1 (glukagon like-peptide-1 – GLP-1) w zależności od rodzaju zastosowanego gestagenu u kobiet po menopauzie. Materiał i metody : Badaniem objęto 105 kobiet po menopauzie (średnia wieku 59,0 ±3,4 roku). Grupa I – 32 pacjentki, które otrzymywały 17-b-estradiol przezskórnie z doustną suplementacją dydrogesteronem. Grupa II – 30 pacjentek otrzymywało doustnie: 17-b-estradiol i dydrogesteron. Grupa III – 15 kobiet suplementowanych przez- skórnie 17-b-estradiolem i doustnie medroksyprogesteronem. Grupa IV – 10 pacjentek otrzymujących doustnie 17-b-estradiol i noretisteron. Krew pobierano do probówek z EDTA i aprotyniną. U wszystkich kobiet wykonywano oznaczenia GIP, GLP-1 przed wprowadzeniem leczenia i po 6 mies. od zastosowania hormonalnej terapii zastępczej (HTZ). Insulinotropowy peptyd zależny od glukozy i peptyd GLP-1 oznaczane na czczo i 60 min po posiłku. Wyniki : W grupach I i II po wprowadzeniu HTZ stężenia GIP i GLP-1 zarówno przed posiłkiem, jak i po posiłku uległy zmniejszeniu. W grupie III GIP na czczo i po posiłku uległ nieznacznemu zmniejszeniu, natomiast GLP-1 pozostawał na niezmienionym poziomie. W grupie IV nie odnotowano zmian w stężeniach GIP i GLP-1 przed wprowadzeniem HTZ i po jej wprowadzeniu. Wniosek : Zmniejszenie stężenia hormonów inkretynowych osi jelitowo-trzustkowej (GIP, GLP-1) zależy nie tylko od rodzaju zastosowanego schematu leczenia (terapia transdermalna, doustna), ale również od rodzaju zastosowanego gestagenu w HTZ.