Artykuł poglądowyPrzegląd współczesnych poglądów na etiopatogenezę trądziku pospolitego - Bergler-Czop, Beata (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2010)
Trądzik pospolity jest najczęściej diagnozowaną dermatozą u pacjentów pomiędzy 11. a 30. rokiem życia. Uważa się, że dotyczy on ok. 80% osób w tej grupie wiekowej lub nawet, uwzględniając zmiany mało nasilone, 100% młodych ludzi. Zmiany, które zazwyczaj pojawiają się w drugiej dekadzie życia, z czasem mają coraz mniejsze nasilenie i ustępują pod koniec tej dekady lub na początku trzeciej. Zmiany w 95% są umiejscowione na twarzy i w górnych okolicach tułowia, sporadycznie w innych partiach ciała. Ze względu na lokalizację zmian oraz przewlekły charakter schorzenie to niejednokrotnie stanowi poważny problem psychologiczny dla pacjenta. Pierwotnym wykwitem w trądziku, który zapoczątkowuje kaskadę zmian zapalnych, jest mikrozaskórnik. Mikrozaskórniki mogą się tworzyć pod wpływem różnych czynników, takich jak: niedobór kwasu linolenowego, nadmierna sekrecja androgenów lub nadmiar wolnych kwasów tłuszczowych. Zjawisku towarzyszy nadprodukcja tonofilamentów, desmosomów oraz keratyn. W proces keratynizacji zaangażowane są również cytokiny, głównie interleukina 1 (IL-1), o działaniu prozapalnym. Mikrozaskórniki są skolonizowane przez bakterie beztlenowe – Propionibacterium acnes.