Artykuł poglądowyZaburzenia metaboliczne dotyczące kośćca a przewlekła terapia glikokortykosteroidami u chorych na pęcherzycę - Karlińska, Marlena; Waszczykowska, Elżbieta; Torzecka, Jolanta Dorota (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2010)
Glikokortykosteroidy są jedną z najczęstszych przyczyn wtórnej osteoporozy, czyli przewlekłego postępującego schorzenia, dla którego charakterystyczna jest niska masa kostna i degradacja mikroarchitektury tkanki kostnej. Choroba prowadzi do osłabienia wytrzymałości kości i w konsekwencji do wzrostu ryzyka złamań. Szacuje się, że znacząca utrata masy kostnej oraz złamania, głównie kręgów kręgosłupa lędźwiowego i odcinka bliższego kości udowej, dotyczą 30–50% chorych. Ryzyko to gwałtownie wzrasta już w ciągu pierwszych 3–6 miesięcy terapii. W pęcherzycy pomimo prób stosowania różnych leków, w tym przeciwciał monoklonalnych, rekombinowanych protein i cytokin, kortykosteroidoterapia w skojarzeniu z lekami immunosupresyjnymi jest nadal najczęściej stosowaną metodą. Przeważająca liczba pacjentów nie jest jednak właściwie monitorowana, diagnozowana w kierunku osteoporozy i poddana profilaktyce.