Artykuł poglądowyNowy kierunek w leczeniu cukrzycy – inkretynomimetyki oraz inhibitory DPP-4 - Znaniecka, Michalina; Rutkowska, Joanna; Bandurska-Stankiewicz, Elżbieta (Przegląd Kardiodiabetologiczny/Cardio-Diabetological Review, 2010)
Hormony inkretynowe są hormonami wydzielanymi przez komórki jelit w odpowiedzi na bodziec glikemiczny po spożyciu pokarmu. Do hormonów tych zaliczamy: hormon GLP-1 (glukagonopodobny peptyd -1) oraz GIP (glukozależny peptyd insulinotropowy). Oba hormony stymulują komórki  trzustki do wydzielania insuliny. Jedynie 20% uwolnionego GLP-1 dociera do komórek , okres połowicznego rozpadu tej substancji wynosi ok. 2 min, ze względu na działanie enzymu dipeptydylopeptydazy-IV (DPP-IV). Enzym ten rozkłada GLP-1 w ciągu 4–5 min. U osób zdrowych efekt inkretynowy jest odpowiedzialny za 50–70% odpowiedzi insulinowej na posiłek. W cukrzycy typu 2 (DM2) działanie hormonów inkretynowych jest zaburzone. Podawanie GIP i GLP-1 pacjentom z DM2 powodowało przywrócenie fazy wczesnej wydzielania insulin, ale tylko GLP-1 był wstanie przywrócić fazę wczesną oraz późną wydzielania insuliny. Dlatego też GLP-1 został wykorzystany w leczeniu cukrzycy typu 2. Są dwie strategie terapeutyczne dotyczące osi inkretynowej, jedna to zapewnienie egzogennego GLP-1 w postaci agonisty receptora GLP-1 – eksenatydu, lub analoga cząsteczki GLP-1 – liraglutydu. Druga strategia polega na blokowaniu działania enzymu DPP-IV za pomocą inhibitorów DPP-IV – sitagliptyny, wildagliptyny oraz saksagliptyny. Obie strategie wpływają na stężenie glukozy we krwi, jednak zastosowanie agonisty receptora GLP-1 lub analoga cząsteczki GLP-1 pozwala również na obniżenie masy ciała pacjenta. Niniejsza praca opisuje działanie tych leków oraz sumuje wyniki badań klinicznych trzeciej fazy.