Charakterystyka obrazu klinicznego 146 nowo rozpoznanych przypadków pediatrycznych choroby Leśniowskiego-Crohna - Sładek, Małgorzata; Ćmiel, Adam (Gastroenterology Review/Przegląd Gastroenterologiczny, 2011)
Wstęp : Badania epidemiologiczne wyraźnie wskazują na zwiększenie się liczby zachorowań na nieswoiste zapalenia jelit (NZJ), w szczególności na chorobę Leśniowskiego-Crohna (ChLC), wraz ze zmniejszeniem się wieku zachorowania w populacji pediatrycznej. Cel: Charakterystyka nowo rozpoznanej ChLC o początku w wieku pediatrycznym. Materiał i metody : Analizie poddano dane kliniczne i demograficzne pacjentów z nowo rozpoznaną przed ukończeniem 18. roku życia ChLC, uzyskane na podstawie prospektywnego rejestru i kwestionariusza. Wyniki : W grupie 146 pacjentów przeważali chłopcy (56%) i w momencie rozpoznania ChLC byli znamiennie młodsi w porównaniu z dziewczętami (11,25 ±4,48 roku vs 12,71 ±4,33 roku, p = 0, 04). Nie stwierdzono różnic między płciami w odniesieniu do średniego wieku wystąpienia objawów (9,98 ±4,69 roku vs 11,33 ±4,53 roku, p = 0,08) i czasu ich trwania (13,65 ±21,66 mies. vs 15,52 ±22,66 mies., p = 0,79). Dziewczęta znamiennie częściej cechowały się bardziej nasiloną aktywnością ChLC ocenianą na podstawie pediatrycznego indeksu aktywności ChLC (66,63% vs 40,74%, p = 0,028). Płeć żeńska zwiększała ryzyko zahamowania wzrostu oraz wystąpienia nieprawidłowych wyników stężenia hemoglobiny, albumin i odczynu Biernackiego. Wśród objawów przeważały bóle brzucha, biegunka i krwawienie z dolnego odcinka przewodu pokarmowego, chociaż ta klasyczna triada objawów była obecna tylko u 37% badanych. Dominowały postać zapalna (B1) ChLC i lokalizacja zmian w dystalnym odcinku jelita krętego z jednoczesnym zajęciem jelita grubego (L3). Wnioski : Wyniki wskazują na różnice między płciami w obrazie klinicznym, co może być uwarunkowane czynnikami genetycznymi i/lub hormonalnymi. Przeważało rozległe zajęcie przewodu pokarmowego (L3) z przewagą postaci zapalnej (B1). U większości pacjentów wartości badań laboratoryjnych były zgodne z zakresem referencyjnym, co ogranicza ich przydatność w diagnostyce różnicowej.