Zaburzenia statyki narządu rodnego – przyczyny, diagnostyka, symptomatologia i leczenie - Rechberger, Tomasz; Bartuzi, Aleksandra; Perżyło, Katarzyna (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2011)
Zaburzenia statyki dna miednicy mniejszej dotyczą prawie połowy kobiet w okresie około- i pomenopauzalnym i są jedną z głównych przyczyn interwencji chirurgicznych w tym okresie życia kobiet. Etiologia schorzenia jest wieloczynnikowa, przy czym porody drogami natury oraz proces starzenia się organizmu (zmniejszenie stężenia hormonów, zmiany struktury tkanki łącznej) to podstawowe czynniki ryzyka wystąpienia schorzenia. Właściwie przeprowadzona ocena zaawansowania wypadania możliwa jest w oparciu o skalę POP-Q (pelvic organ prolapse quantification) oceniającą obiektywnie stopień wypadania. W ocenie klinicznej należy także uwzględnić potencjalne zaburzenia czynnościowe spowodowane wypadaniem narządów miednicy mniejszej (dotyczące układu moczowego oraz dystalnego odcinka układu pokarmowego), jak również ich wpływ na jakość życia pacjentek. Leczenie w zależności od nasilenia objawów i stopnia zaawansowania schorzenia może być zachowawcze (ćwiczenia mięśni dna miednicy, elektrostymulacja, pessary pochwowe) bądź operacyjne. Współczesna chirurgia zaburzeń statyki dna miednicy jest chirurgią rekonstrukcyjną, a jej podstawowym celem jest możliwie jak najlepsze odtworzenie anatomii w powiązaniu z funkcją narządów dna miednicy. Odstąpiono niemal zupełnie od rutynowego wykonywania histerektomii pochwowej w przypadku zaburzeń statyki, ponieważ zabieg ten nie leczy wspomnianych wyżej zaburzeń. Dominującą strategią postępowania stało się zastosowanie syntetycznych materiałów protezujących (siatki i taśmy polipropylenowe, monofilamentowe – typ I wg Amida) zakładanych drogą pochwową, co umożliwia przywrócenie właściwej anatomii oraz funkcji narządów dna miednicy.