NIEWYDOLNOŚĆ SERCA I PŁUC, TRANSPLANTOLOGIAProblemy we współpracy lekarz–pacjent u osób po przeszczepieniu serca - Pudlo, Robert; Jaworska, Izabela; Pacholewicz, Jerzy; Zembala, Marian (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2011)
Niedostateczna współpraca lekarz–pacjent jest poważnym problemem medycznym, skutkującym wydłużeniem hospitalizacji, zwiększeniem liczby powikłań, wzrostem kosztów leczenia, a nawet skróceniem życia chorych. Dla poprawienia jakości opieki nad biorcami i wydłużenia ich życia konieczne jest wyselekcjonowanie podgrup, u których istnieje zwiększone prawdopodobieństwo lekceważenia zaleceń lekarskich. Biorcy należący do grup ryzyka powinni pozostawać w stałym kontakcie z psychologiem, wizyty kontrolne muszą być częstsze, powinien być utrzymany kontakt z rodzinami chorych. Niektóre czynniki ryzyka, np. młody wiek, są niezależne i od chorego, i od lekarza. Regułą jest też pogarszanie się współpracy w miarę upływu czasu od przeszczepu oraz gorsza współpraca u osób z rozpoznaniem uzależnień i zaburzeń osobowości. Istnieją w końcu zaburzenia psychiczne – zwłaszcza depresje – gwałtownie, ale okresowo pogarszające współpracę. Życiowo istotne jest wczesne rozpoznawanie i konsekwentne leczenie tych zaburzeń. W stosunku do wszystkich pacjentów obowiązuje reguła, że lepszy kontakt i większa wiedza na temat wielu aspektów życia chorego redukuje zagrożenie braku współpracy.