Ryzyko choroby zatorowo-zakrzepowej związane z terapią hormonalną okresu okołomenopauzalnego - Kotarski, Jan; Barczyński, Bartłomiej; Kwaśniewski, Wojciech (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2011)
Decydując się na włączenie terapii hormonalnej pacjentce w wieku okołomenopauzalnym, należy skrupulatnie ocenić korzyści i zagrożenia związane z leczeniem. Jednym z najpoważniejszych działań niepożądanych takiej terapii są powikłania zatorowo-zakrzepowe, które jednak występują niezwykle rzadko. Na podstawie wyników opublikowanych badań: WHI ( Women’s Health Initiative) , HERS ( Heart and Estrogen/Progestin Replacement Study) , HERS II ( Heart and Estrogen/Progestin Replacement Study follow-up) , EVTET ( Estrogen in Venous Thromboembolism Trial ), WISDOM ( Women’s International Study of Long Duration Oestrogen after Menopause ), należy stwierdzić, że ryzyko tych zdarzeń u kobiet stosujących doustne leczenie hormonalne okresu okołomenopauzalnego, w porównaniu z populacją ogólną, jest dwu – trzykrotnie większe. W praktyce oznacza to osiem dodatkowych zachorowań na chorobę zatorowo-zakrzepową (ChZZ), przypadających na każde 10 000 kobiet w wieku 50–59 lat, o prawidłowej masie ciała, w trakcie 12 miesięcy stosowania kombinowanej terapii estrogenowo-progestagenowej. Ryzyko ChZZ jest związane głównie z działaniem metabolicznym estrogenów, chociaż w świetle najnowszych badań, także niektóre pochodne progestagenów wywołują podobne efekty kliniczne. Powikłania zatorowo-zakrzepowe występują najczęściej u kobiet rozpoczynających doustne leczenie hormonalne (w ciągu pierwszych 6 miesięcy stosowania), ale ryzyko ich występowania utrzymuje się na zwiększonym poziomie w ciągu pierwszych 2 lat terapii. O wiele bezpieczniejszą metodą terapii hormonalnej wydają się postaci przezskórne, które pozbawione są działania prokoagulacyjnego i nie zwiększają ryzyka ChZZ. Mimo że braku takiego działania pozbawione są również inne leki stosowane w łagodzeniu objawów niedoboru estrogenów (np. tibolon), to właśnie transdermalne preparaty hormonalne zawierające naturalny estrogen (17β-estradiol), powinny być rekomendowane u większości pacjentek w wieku okołomenopauzalnym.