Kiedy operacja slingowa może pogorszyć nietrzymanie moczu? - Rogowski, Artur; Baranowski, Włodzimierz (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2011)
Warunkiem skuteczności zabiegów slingowych jest zachowana ruchomość cewki moczowej. Do oceny występowania nadmiernej ruchomości cewki można zastosować test Q-tip. Wykazanie hipomobilności cewki moczowej może być czynnikiem ryzyka braku poprawy po operacjach slingowych. Analiza parametrów urodynamicznych dostarcza dodatkowych informacji, które mogą mieć wpływ na skuteczność zabiegów slingowych. Jako potencjalne markery zmniejszonej skuteczności operacji slingowych wymieniano m.in. cechy niewydolności zwieraczowej ( intrinsic sphincter deficiency – ISD), występowanie zmniejszonej kurczliwości wypieracza pęcherza moczowego, maksymalnej pojemności cystometrycznej pęcherza moczowego poniżej 200 ml oraz objawów przeszkody podpęcherzowej. Nieskuteczność zabiegu slingowego związana jest z zastosowaniem nieprawidłowej techniki operacyjnej, chociaż zabieg charakteryzuje się krótką krzywą uczenia. Wśród przeciwwskazań do operacji slingowych znajdują są m.in. występowanie objawów pęcherza nadreaktywnego ( overactive bladder – OAB) oraz mieszanego nietrzymania moczu (MNM) z nasiloną komponentą parć naglących. W przypadku pacjentek z objawami MNM wydaje się, że lepszą opcją terapeutyczną będzie zabieg slingowy z dostępu przez otwory zasłonione. Natomiast zabieg slingowy załonowy może być skuteczniejszy w przypadku stwierdzenia cech ISD, u kobiet otyłych oraz pacjentek po przebytej operacji z powodu wysiłkowego nietrzymania moczu (WNM).