TORAKOCHIRURGIAMetoda Nussa w leczeniu deformacji asymetrycznych i mieszanych klatki piersiowej - Korlacki, Wojciech; Grabowski, Andrzej; Dzielicki, Józef (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2011)
Wstęp : W 1998 r. Donald Nuss wdrożył technikę minimalnie inwazyjnej korekcji lejkowatej klatki piersiowej (ang. minimally invasive repair of pectus excavatum – MIRPE). Metoda ta jest idealnym rozwiązaniem dla prostych i symetrycznych deformacji, jednak nie była równie skuteczna w wadach asymetrycznych i złożonych. Cel pracy : Przedstawienie dwunastoletniego doświadczenia autorów w leczeniu złożonych deformacji klatki piersiowej z wykorzystaniem zmodyfikowanej metody MIRPE. Materiał i metody : W latach 1999–2010 operowano 690 pacjentów techniką Nussa z powodu deformacji lejkowatej klatki piersiowej. Do badania zakwalifikowano 108 pacjentów (99 mężczyzn i 9 kobiet) w wieku 10–26 lat (średnio 16,8 roku), spełniających kryteria deformacji złożonej. U wszystkich pacjentów zastosowano oryginalną metodę Nussa, wprowadzając konieczne modyfikacje operacyjne: założenie dwóch płyt, resekcję przymostkowych odcinków żeber, klinowe poprzeczne przecięcie mostka. Wyniki: Nie było zgonów. Powikłania pooperacyjne stwierdzono u 9 pacjentów (8,3%). Czas zabiegu wynosił 55–130 min (średnio 95 min). Czas hospitalizacji po zabiegu wynosił 4–12 dni (średnio 5,3 dnia). U 86 pacjentów (79,6%) uzyskano prawidłowe wysklepienie klatki piersiowej w efekcie pierwszego zabiegu. U 18 pacjentów (16,6%) wykonano dodatkową korekcję w chwili ewakuacji płyty. Czterech pacjentów odmówiło dalszej korekty. Wnioski : Pacjenci powyżej 15. r.ż. ze złożoną lub asymetryczną wadą stanowią liczną grupę leczonych. Wprowadzenie dodatkowych procedur koniecznych do uzyskania prawidłowego wysklepienia klatki piersiowej przyniosło korzystne efekty operacji. Wdrożenie dodatkowych procedur nie wpłynęło niekorzystnie na przebieg okresu okołooperacyjnego. Uzyskane wyniki, wzbogacone o ocenę odległą efektów, mogą dostarczyć dowodów wystarczających, aby uznać metodę Nussa – uzupełnioną o stosowne procedury – za metodę z wyboru dla korekcji wad asymetrycznych i złożonych.