Efekty interferonoterapii i monoterapii lamiwudyną zakażenia HBV u chorego z przewlekłą białaczką szpikową Opis przypadku - Karczmarek-Borowska, Bożena; Fota-Markowska, Hanna; Lis-Tonder, Joanna; Modrzewska, Roma (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2004)
U chorych na nowotwory układu hematopoetycznego, siateczkowo-śródbłonkowego i limfatycznego infekcja HBV stanowi poważny problem rokowniczy i terapeutyczny. W pracy przedstawiono ocenę efektów interferonoterapii i monoterapii lamiwudyną przewlekłego zapalenia wątroby typu B u pacjenta z przewlekłą białaczką szpikową. 30-letni chory z Myelosis leucaemica chronica (CML Ph+), po chemioterapii, po nieskutecznym przeszczepie szpiku, ze współistniejącym przewlekłym zapaleniem wątroby, został zakwalifikowany do interferonoterapii (5 mln 3 razy w tyg.) przy profilu serologicznym HBsAg(+), HBeAg(+), anty-HBc IgM(+) i wiremii 6 418 pg/ml. Obserwowano obniżenie wiremii do wartości 3 808 pg/ml po 4 mies. i 2 907 pg/ml po 7 mies. terapii, przy obecności HBsAg(+), HBeAg(+), anty-HBcIgM(+). Po 11-miesięcznej terapii IFN-alfa, badania serologiczne w kierunku zakażenia HBV wykazały nadal obecność: HBsAg(+), HBeAg(+) oraz przeciwciał anty-HBcIgM(+). Poziom HBV-DNA w surowicy krwi wynosił 6 209 pg/ml. Ze względu na obecność markerów HBV i znaczną aktywność replikacyjną wirusa podjęto decyzję włączenia lamiwudyny w dawce 150 mg dziennie w monoterapii. Po 3 mies. leczenia uzyskano normalizację aktywności aminotransferaz, nieoznaczalne stężenie HBV-DNA w surowicy krwi, bez serokonwersji w układzie HBeAg/anty-HBe. Pacjenta zakwalifikowano do przeszczepu szpiku, który przeprowadzono, kontynuując leczenie przeciwwirusowe w niezmienionej dawce. Przedstawiony przypadek potwierdza celowość immunizacji czynnej w profilaktyce zakażenia HBV u pacjentów ze schorzeniami układu hematopoetycznego.