Pobranie tętnicy piersiowej wewnętrznej bez pleurotomii – czy mniejszy uraz jest jednoznaczny z lepszymi wynikami operacyjnymi? - Nowicki, Rafał; Marczak, Jakub; Bankowski, Tomasz; Murmyło, Marcin; Bielicki, Grzegorz; Rachwalik, Maciej; Kustrzycki, Wojciech (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2012)
Wstęp : Lewa tętnica piersiowa wewnętrzna utrzymuje pozycję niekwestionowanego lidera wśród naczyń stosowanych w pomostowaniu aortalno-wieńcowym (ang. coronary artery bypass graft – CABG). Pobieranie tętnic piersiowych bez naruszania ciągłości jam opłucnowych może stanowić pożądane podejście chirurgiczne, jeżeli metoda ta wpłynie korzystnie na długość przeżycia, zachorowalność i aspekt ekonomiczny chirurgii wieńcowej. Cel pracy: Celem badania była ocena wpływu techniki pobierania tętnicy piersiowej wewnętrznej na okołooperacyjną utratę krwi, zapotrzebowanie na transfuzję produktów krwiopochodnych oraz czas trwania poszczególnych etapów hospitalizacji. Materiał i metody : Do badania zakwalifikowano w sposób prospektywny 115 pacjentów, którzy zostali poddani zabiegowi CABG w Klinice Chirurgii Serca Akademii Medycznej we Wrocławiu. Pacjenci zostali losowo zakwalifikowani do dwóch grup. Grupa A (n = 73) składała się z pacjentów, u których zastosowano szerokie otwarcie jamy opłucnowej w procesie pobierania lewej tętnicy piersiowej wewnętrznej; w grupie B (n = 42) zastosowano technikę polegającą na zachowaniu ciągłości opłucnej. Porównano przebieg okołooperacyjny pacjentów alokowanych do obydwu grup pod względem okołooperacyjnej utraty krwi, ilości przetoczeń preparatów krwiopochodnych oraz czasu trwania hospitalizacji na poszczególnych etapach leczenia. Wyniki : Objętość drenażu pooperacyjnego w 12. i 24. godzinie oraz poziom pooperacyjny hemoglobiny nie osiągnęły różnicy istotnej statystycznie. Tym niemniej pacjenci w grupie, w której wykonywano pleurotomię, wymagali istotnie więcej transfuzji koncentratów krwinek czerwonych, świeżo mrożonego osocza oraz koncentratów krwinek płytkowych niż pacjenci z zamkniętą jamą opłucnową (RBC = 0,94 ±1,4 vs 0,5 ±0,9; p < 0,001; FFP = 0,6 ±1,5 vs 0,4 ±1,1; p < 0,001; PPT = 0,3 ±1,5 vs 0,1 ±0,8; p < 0,001). Analiza modelu regresji krokowej postępującej wskazuje, iż otwarcie jamy opłucnowej stanowiło czynnik ryzyka zwiększonej objętości drenażu w 12. godzinie po zabiegu (β = 0,18; p = 0,03) oraz przedłużonego czasu hospitalizacji (β = 0,17; p = 0,04). Pacjenci z otwartą jamą opłucnową wymagali ponadto istotnie dłuższego pooperacyjnego pobytu na oddziale intensywnej terapii niż pozostała grupa leczonych (A: 1,5 ±1,0 vs B: 1,3 ±0,6; p < 0,001). Wnioski : Zachowanie ciągłości opłucnej ściennej podczas zabiegu pobierania tętnicy piersiowej wewnętrznej skraca czas trwania hospitalizacji, zmniejsza zakres powikłań krwotocznych, przyczyniając się tym do redukcji kosztów chirurgicznego leczenia zaawansowanej choroby wieńcowej.