WADY WRODZONEWpływ odroczonego zamknięcia klatki piersiowej na okres pooperacyjny u dzieci z zespołem niedorozwoju lewego serca po zmodyfikowanej operacji Norwooda - Składzień, Tomasz; Kołcz, Jacek; Wójcik, Elżbieta; Skalski, Janusz H. (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2012)
Odroczone zamknięcie klatki piersiowej (ang. delayed sternal closure – DSC) jest procedurą stosowaną z wielu powodów w okresie pooperacyjnym u dzieci z wrodzonymi wadami serca. Obecnie nie ma jednoznacznych wytycznych, czy korzystniejszą strategią postępowania u niemowląt z zespołem niedorozwoju lewego serca (ang. hypoplastic left heart syndrome – HLHS) po operacji Norwooda jest pierwotne, czy też odroczone zamknięcie klatki piersiowej. W pracy przeanalizowano przebieg leczenia 88 niemowląt z HLHS po operacji zmodyfikowaną metodą Norwooda. U 36 dzieci (40,9%), u których zastosowano DSC, wykazano dłuższy czas pobytu na oddziale intensywnej terapii (średnio 36,58 ±34,8 dni) oraz łączny czas pobytu w szpitalu (średnio 63,58 ±47,9 dni) w porównaniu z pacjentami z pierwotnym zamknięciem klatki piersiowej (odpowiednio 22,83 ±49,7 dni oraz 49,13 ±60,8 dni). U pacjentów z DSC znacznie dłuższy był czas wentylacji mechanicznej niż u pacjentów z pierwotnym zamknięciem klatki piersiowej (453,85 ±372 godz. vs 142,14 ±109,5 godz., p < 0,01). Czas krążenia pozaustrojowego (ang. extracorporeal circulation – ECC) był istotnie dłuższy u dzieci z DSC w porównaniu z dziećmi z pierwotnym zamknięciem klatki piersiowej (106,92 ±43 min vs 76,73 ±18,2 min, p < 0,01). Odroczone zamknięcie klatki piersiowej nie powinno być rutynowym postępowaniem pooperacyjnym u pacjentów z HLHS po operacji Norwooda, ponieważ wydłuża czas hospitalizacji, sprzyja powikłaniom infekcyjnym rany pooperacyjnej, a także ma wpływ na wzrost kosztów leczenia pacjentów.