WADY WRODZONEOperacja Fontana – gdzie jesteśmy, dokąd zmierzamy? - Malec, Edward; Januszewska, Katarzyna (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2012)
Po ponad 40 latach operacji Fontana pojawia się coraz więcej wątpliwości dotyczących strategii leczenia pacjentów z sercem jednokomorowym. W związku z postępem wiedzy medycznej systematycznie rośnie liczba pacjentów z jednokomorowym sercem i powiększa się jednocześnie populacja pacjentów, którzy nie tolerują hemodynamiki, jaką wprowadza operacja Fontana. W tej grupie dochodzi z czasem do upośledzenia funkcji komory, niewydolności krążenia, niedomykalności zastawek przedsionkowo-komorowych, zespołu utraty białek, niewydolności wątroby, postępującej sinicy, powikłań zatorowo-zakrzepowych, rozwoju przetok naczyniowych w obrębie płuc oraz zaburzeń rytmu. Jeżeli przyczyną powikłań są możliwe do skorygowania nieprawidłowości lub zaburzenia rytmu, wówczas reoperacja lub interwencyjny zabieg kardiologiczny może poprawić stan pacjenta. Istnieje jednak grupa pacjentów, u których jedyną realną pomoc stanowi transplantacja serca. Transplantacja serca po operacji Fontana jest operacją trudną technicznie i wymagającą skoordynowania wielu działań. Inna opcją, będącą obecnie w fazie badań doświadczalnych, jest wszczepienie mechanicznego układu wspomagającego krążenie w układzie Fontana (ang. cavopulmonary assist ), aby odwrócić tzw. paradoks Fontana.