TORAKOCHIRURGIAZnaczenie reakcji immunohistochemicznych w różnicowaniu raka gruczołowego i płaskonabłonkowego płuca w małych wycinkach i w bloczkach parafinowych wykonanych z materiałów cytologicznych - Langfort, Renata; Szołkowska, Małgorzata; Szczepulska-Wójcik, Ewa; Qandil, Naim; Maksymiuk, Beata; Giedronowicz, Dorota; Rudziński, Piotr; M. Orłowski, Tadeusz (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2012)
Wstęp: Określenie podtypu zaawansowanych postaci niedrobnokomórkowego raka płuca (ang. non-small-cell lung cancer – NSCLC), a przede wszystkim odróżnienie gruczolakoraka (ang. adenocarcinoma – ADC) od raka płaskonabłonkowego (ang. squamous cell carcinoma – SCC) często wymaga wykonania barwień dodatkowych i reakcji immunohistochemicznych (IHC). Metody : W 53 przypadkach NSCLC, rozpoznanych w małych wycinkach i w materiale cytologicznym, wykonano panel przeciwciał zawierający markery charakterystyczne dla ADC (TTF-1, napsin A, CK7) i SCC (p63, CK5/6, CK34ßE12) oraz barwienie mucykarminem w celu potwierdzenia obecności śluzu w komórkach raka. Wyniki porównywano z rozpoznaniem z materiału pooperacyjnego. Wyniki : W 57% przypadków typ raka ustalono na podstawie barwienia hematoksyliną i eozyną (H+E). Barwienia dodatkowe zwiększyły prawidłowość rozpoznań o 22%. Dla SCC największą swoistość wykazywało przeciwciało p63, którego ekspresję stwierdzono w większości SCC, mniej skuteczne okazało się CK5/6. Dla ADC najbardziej przydatne były TTF-1 i napsin A, występujące w ok. 60% ADC. Charakteryzowały się wysoką swoistością, ale podobnie jak p63 małą czułością. Przeciwciała CK7 i CK34ßE12 były najmniej swoiste i mało pomocne w diagnostyce różnicowej NSCLC. Barwienie na śluz, mimo niskiej czułości, okazało się przydatne w rozpoznaniu ADC TTF-1-negatywnych. Wnioski : Stosowanie reakcji IHC zwiększa możliwość ustalenia typu NSCLC. Najkorzystniejszym zestawem pozwalającym na różnicowanie ADC i SCC był panel złożony z TTF-1, p63 oraz mucykarminu.