Mankietowa resekcja oskrzela bez wycięcia miąższu płucnego - Tomaszewski, Dariusz; Dziedzic, Robert; Rzyman, Witold (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2012)
Wstęp: Mankietowa resekcja oskrzela (MRO) z całkowitym zachowaniem miąższu płucnego jest metodą leczniczą w przypadkach ograniczonych do oskrzela głównego. W pracy przedstawiono 20-letnie doświadczenia własne zastosowania MRO ze szczególnym uwzględnieniem wskazań, techniki operacyjnej i wyników leczenia grupy chorych poddanych temu zabiegowi. Materiał i metody: W latach 1991–2010 operowano 20 chorych metodą MRO. Wskazaniami były urazowe oderwanie oskrzela u 4 chorych, guz oskrzela głównego u 10 chorych, łagodne zwężenie zespolenia oskrzeli po przebytej resekcji mankietowej płata w 2 przypadkach oraz patologia kikuta oskrzela płatowego po lobektomii u 4 chorych. Wszyscy chorzy byli operowani drogą torakotomii tylno-bocznej. Wykonano 9-krotnie MRO głównego lewego, 6-krotnie prawego, 2-krotnie rozwidlenia tchawicy i 3-krotnie odcinka dalszego oskrzela głównego. Wszystkie zespolenia wykonano szwem ciągłym, monofilamentowym, o przedłużonym okresie wchłaniania, bez pokrycia tkankami z otoczenia poza jednym przypadkiem. Rutynowo minimalizowano napięcie w linii zespolenia poprzez uwolnienie wnęki płucnej. W przypadkach wycięcia rozwidlenia tchawicy dodatkowo mobilizowano przednią ścianę tchawicy i zbliżano brodę do przedniej powierzchni klatki piersiowej. Wyniki: Nie było zgonów pooperacyjnych. Średni czas hospitalizacji wynosił 9 dni (4–15). U 2 chorych (10,5%) obserwowano przedłużony przeciek powietrza. Jeden chory zmarł po 45 miesiącach od MRO z powodu niewydolności krążenia, 2 chorych stracono z obserwacji po 54 i 60 miesiącach niepowikłanego przebiegu. Żyje 17 chorych, w tym 1 z obecnością wznowy choroby nowotworowej. Wnioski: Dla wyselekcjonowanej grupy chorych MRO jest skuteczną i bezpieczną metodą chirurgicznego leczenia dającą długotrwałe przeżycie.