Wulwodynia – diagnoza i metody terapeutyczne. Część 2 - Wachowska, Katarzyna; Florkowski, Antoni; Orzechowska, Agata; Talarowska, Monika; Berent, Dominika; Depko, Andrzej; Moczulska, Hanna; Michalska, Tamara; Gałecki, Piotr (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2012)
Wulwodynia to zaburzenie polegające na chronicznym bólu lub dyskomforcie, charakteryzującym się uczuciem palenia, kłucia czy podrażnienia żeńskich narządów płciowych w przypadkach, kiedy nie występuje żadna infekcja czy choroba skóry sromu lub pochwy powodująca takie objawy. Wulwodynia to syndrom kliniczny, na który wg aktualnych oszacowań może cierpieć 15% kobiet. Obserwacje kliniczne wskazują na istnienie różnych podtypów wulwodynii, wydzielonych na podstawie ich etiologii. Wskazywany jest wielowymiarowy negatywny wpływ tego schorzenia na funkcjonowanie kobiet, a jednocześnie brak jednoznacznych odpowiedzi co do jego etiologii, skutecznych sposobów leczenia, zapobiegania oraz danych dotyczących rozpowszechnienia. Autorzy artykułu dokonują przeglądu najważniejszych informacji dotyczących wulwodynii. W tej części artykułu zostały przedstawione i opisane charakterystyczne objawy stanowiące obraz kliniczny wulwodynii. Podstawą takiego rozpoznania jest wykluczenie w badaniu fizykalnym istniejącej i możliwej do określenia zmiany okolic sromu. Autorzy prezentują także proponowane przez badaczy algorytmy postępowania z pacjentkami, u których możliwe jest rozpoznanie wulwodynii. Opisane zostały także proponowane przez różnych badaczy metody terapeutyczne. Przedstawiono proponowane w literaturze metody farmakologiczne. Podkreślono także brak konsensusu w środowisku specjalistów co do możliwości wykorzystywania metod operacyjnych. Zwrócono również uwagę na możliwości stosowania fizjoterapii w leczeniu wulwodynii. Autorzy zauważają także, że wskazane jest otoczenie pacjentek pomocą psychologiczną oraz zastosowanie psychoedukacji. Przedstawiono również opisywane w literaturze metody alternatywne, takie jak hipnoza, akupunktura i biofeedback.