Hormonalna terapia zastępcza 11 lat po Women’s Health Initiative – kiedy i jakich korzyści się spodziewać? - Bińkowska, Małgorzata; Jakiel, Grzegorz (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2013)
Dekadę po publikacji pierwszych wyników Women’s Health Initiative (WHI) eksperci medyczni nadal prowadzą dyskusję nad interpretacją jego szczegółowych wyników oraz bilansem potencjalnych korzyści oraz ryzyka hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) u kobiet po menopauzie. Panuje obecnie zgodność, że systemowa HTZ u względnie zdrowych kobiet do 59. roku życia i/lub do 10 lat od menopauzy jest najlepszą formą leczenia objawów wazomotorycznych, poprawia jakość życia i nie prowadzi do wzrostu ryzyka choroby naczyń wieńcowych. Nie ma wątpliwości, że HTZ wymaga indywidualizacji. Podstawą decyzji o rodzaju terapii, drodze podania i dawce estrogenów powinna być łączna ocena objawów menopauzalnych i priorytetów kobiety, jej wieku, czasu od menopauzy, czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych i ryzyka raka piersi. Ze względu na różnice wyników pomiędzy obu ramionami WHI przyjęto, że stosowanie wstawki progestagennej ma na celu wyłącznie ochronę endometrium, a więc dotyczy tylko kobiet z zachowaną macicą. Ryzyko żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej i udaru niedokrwiennego jest małe, zależne od drogi podania, wieku i wskaźnika masy ciała ( body mass index – BMI). Ryzyko raka piersi wzrasta nieznacznie po 5 latach terapii estrogenowo-progestagenowej, ale terapia samym estrogenem nie zwiększa ryzyka raka piersi po 7 latach. Trwają badania nad zrozumieniem tego zjawiska. Uznano jednocześnie, że miejscowe stosowanie terapii estrogenowej w sposób bezpieczny leczy objawy atrofii urogenitalnej – niezależnie od wieku kobiety. Wynikiem reanalizy danych i merytorycznej debaty powinno być uaktualnienie rekomendacji do stosowania HTZ.