Infekcje układu moczowego w okresie menopauzy – prawidłowe postępowanie - Milart, Paweł; Woźniakowska, Ewa; Woźniak, Sławomir; Palacz, Tomasz; Czuczwar, Piotr; Wrona, Wojciech; Szkodziak, Piotr; Paszkowski, Maciej; Paszkowski, Tomasz (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2013)
Zakażenia układu moczowego są jednymi z najczęstszych chorób infekcyjnych u kobiet. Szczególnie często obserwuje się je w dwóch okresach życia: u młodych, aktywnych seksualnie kobiet oraz w okresie pomenopauzalnym. Istnieje wiele zmieniających się wraz z wiekiem przyczyn powodujących niepowikłane zapalenie pęcherza moczowego. W okresie menopauzy takimi dobrze znanymi czynnikami są: zaleganie moczu w pęcherzu po mikcji, zmniejszony strumień moczu, nietrzymanie moczu, zaburzenia funkcji dna miednicy wraz z zaburzeniami statyki narządu rodnego. W tym okresie życia kobiety obserwuje się nagłe zmniejszenie stężenia estrogenów, co może stanowić wskazówkę dotyczącą kierunku leczenia. Czynniki behawioralne również powinny być brane pod uwagę jako przyczyny zachorowania. Artykuł stanowi przegląd bieżącego piśmiennictwa dotyczącego infekcji układu moczowego u kobiet po menopauzie. Przegląd piśmiennictwa przedmiotu z ostatnich lat skłania do sformułowania następujących wniosków: • Escherichia coli stanowi główny patogen odpowiedzialny za infekcje układu moczowego u kobiet niezależnie od ich statusu hormonalnego. • Do leczenia pierwszego rzutu niepowikłanych infekcji układu moczowego najczęściej rekomenduje się fosfomycynę, nitrofurantoinę, cyprofloksacynę i amoksycylinę z kwasem klawulanowym. Krótkotrwała terapia jest lepiej tolerowana przez chore niż leczenie długoterminowe, a w wielu przypadkach jest porównywalnie skuteczna. • Systemowa terapia hormonalna nie stanowi skutecznej profilaktyki zakażeń układu moczowego. • Bezobjawowa bakteriuria u kobiet w okresie menopauzy nie wymaga leczenia. • Hamowanie przylegania bakterii do komórek nabłonka układu moczowego oraz zapobieganie tworzenia biofilmu stanowią kluczowe mechanizmy działania leków antyuroseptycznych – szczególnie w kontekście ryzyka nawrotów infekcji układu moczowego.