Wstrząs wazoplegiczny versus wstrząs septyczny w kardiochirurgii. Możliwości różnicowania i wdrożenia odpowiedniej terapii - Kudliński, Bartosz; Marczak, Jakub; Cichoń, Romuald (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2013)
W kardiochirurgii z użyciem krążenia pozaustrojowego ( cardiopulmonary bypass – CPB) obserwuje się populację pacjentów, u których w krótkim okresie po zakończeniu zabiegu (oraz CPB) występują objawy uogólnionej hipotensji związanej z bardzo niskim oporem obwodowym wymagającym zastosowania w terapii bardzo dużych dawek leków wazokonstrykcyjnych. Taki stan kliniczny określa się mianem wstrząsu wazodylatacyjnego lub wazoplegicznego (wstrząs dystrybucyjny). Istotnym problemem w leczeniu tego zespołu jest identyfikacja czynników ryzyka związanych z przedoperacyjnym stanem klinicznym pacjenta, prowadzoną terapią lekową, samym zabiegiem kardiochirurgicznym i jego rodzajem, prowadzeniem perfuzji w krążeniu pozaustrojowym, jak również aktywacją wewnątrzustrojowych mechanizmów powodujących wazodylatację oraz czynnikami infekcyjnymi wikłającymi „sterylny” przebieg wazoplegii. Odpowiedź na pytanie, czy jest to wstrząs wazodylatacyjny czy już wstrząs septyczny, implikuje wdrożenie adekwatnej terapii – empirycznej antybiotykoterapii deeskalacyjnej lub standardowej profilaktyki okołooperacyjnej.