Hormonalna terapia zastępcza w nowotworach hormonozależnych - Asendrych, Alicja; Deptała, Andrzej (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2004)
Zwiększona w wieku przekwitania zapadalność na nowotwory, jak również sama terapia onkologiczna sprawiają, że wzrasta liczba osób zagrożonych chorobami wynikającymi z niedoboru hormonów płciowych. U osób zdrowych stosuje się w takich przypadkach hormonalną terapię zastępczą (HTZ). Jak jednak postępować z osobami, które w przeszłości były leczone z powodu nowotworu hormonozależnego lub mają zwiększone ryzyko jego rozwoju, choć są jeszcze zdrowe? Niewątpliwie udokumentowany jest niekorzystny wpływ estrogenów na rozwój raka piersi i raka endometrium. Potwierdzono również wcześniejsze spostrzeżenia o udziale progesteronu w patogenezie raka piersi, a testosteronu w raku prostaty. Klasyczne podejście onkologiczne zakładało, że HTZ jest przeciwwskazana w takich przypadkach. Czy jest to nadal stanowisko słuszne w świetle współczesnych osiągnięć medycyny? Wiadomo, że skutki HTZ w odniesieniu do schorzeń onkologicznych mogą stać się niekorzystne u osób stosujących tę terapię przez dłuższy czas. Wskazuje to na konieczność rozważnego doboru pacjentów do HTZ, jak i precyzyjnego określenia czasu podawania. Niniejszy artykuł jest próbą przedstawienia aktualnych wskazań do HTZ w onkologii, jako leczenia poprawiającego jakość życia i zapobiegającego rozwojowi niektórych chorób. Podsumowując te dane należy stwierdzić, że osoby, które chorowały na raka piersi, endometrium lub prostaty w pierwszym rzędzie powinny otrzymać leczenie alternatywne wobec HTZ. Jednak w przypadku osób chorujących w przeszłości na raka endometrium brak skuteczności leczenia alternatywnego może być wskazaniem do hormonoterapii. Również u pacjentek z rakiem jajnika w wywiadach można bezpiecznie stosować HTZ.