Artykuł poglądowyWspółwystępowanie zaburzeń jedzenia u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową - Rajewska-Rager, Aleksandra; Jósko, Małgorzata; Rybakowski, Janusz (Neuropsychiatria i Neuropsychologia/Neuropsychiatry and Neuropsychology, 2013)
Dotychczasowe badania wskazują na wysokie wskaźniki współchorobowości u osób z chorobą afektywną dwubiegunową (ChAD) dotyczące zwłaszcza nadużywania substancji psychoaktywnych, zaburzeń lękowych oraz chorób przebiegających z zaburzeniami kontroli impulsów, w tym zaburzeń jedzenia. Częstość występowania zaburzeń jedzenia, takich jak jadłowstręt psychiczny ( anorexia nervosa – AN), bulimia ( bulimia nervosa – BN), a zwłaszcza zespół napadowego objadania się ( binge-eating disorder – BED), u pacjentów z rozpoznaniem ChAD jest istotnie większa niż w populacji ogólnej. Zwraca się uwagę na liczne podobieństwa kliniczne obu zaburzeń. Początek występowania ich objawów chorobowych zwykle przypada na okres adolescencji lub wczesnej dorosłości. Widoczna jest cykliczność przebiegu, wyrażająca się w zaburzeniach jedzenia częstą zmianą obrazu klinicznego pomiędzy anoreksją i bulimią, a w ChAD pomiędzy depresją a hipomanią/manią. W obu zaburzeniach mamy do czynienia ze wspólnymi mechanizmami neurobiologicznymi, ze szczególnym znaczeniem osi podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowej i zaburzeń regulacji układu serotoninergicznego. Zarówno w ChAD, jak i w zaburzeniach jedzenia występuje nieregularność jedzenia, wahania masy ciała oraz skłonność do zachowań impulsywnych. Istnieje wiele skal pomocnych w ocenie pacjentów z zaburzeniami jedzenia, żadna z nich nie pozwalała dotąd na szczegółową analizę tych nieprawidłowości u pacjentów z ChAD. Skala Barcelona Bipolar Eating Disorder Scale (BEDS) stworzona przez zespół badawczy w Barcelonie pod kierownictwem Eduarda Viety, której polska wersja została zweryfikowana w Klinice Psychiatrii Dorosłych Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, jest narzędziem pomocnym w diagnozowaniu współistniejących z ChAD zaburzeń jedzenia, umożliwiającym wykrywanie pacjentów z grupy ryzyka znacznego przyrostu masy ciała w trakcie leczenia i pomocna dla dobrania właściwej dla nich farmakoterapii.