Białka ostrej fazy u chorych na łuszczycę - Korczowska, Izabela; K. Łącki, Jan; Olek-Hrab, Karolina; Żaba, Ryszard (Advances in Dermatology and Allergology/Postępy Dermatologii i Alergologii, 2004)
Łuszczyca jest przewlekłą, zapalaną dermatozą występującą u ok. 2–3% populacji większości krajów europejskich oraz Północnej Ameryki. Jedną z jej postaci jest łuszczyca stawowa, występująca u ok. 10% pacjentów ze skórnymi zmianami łuszczycowymi. Patogeneza współwystępowania zmian nie jest do końca jasna. W obu jednostkach obserwuje się wzrost stężenia cytokin prozapalnych, takich jak czynnik martwicy nowotworu (TNF- alfa) i białek ostrej fazy. Celem pracy było określenie zależności pomiędzy stężeniem i glikozylacją białek ostrej fazy a objawami klinicznymi u pacjentów z łuszczycą i łuszczycowym zapaleniem stawów. Badaniem objęto grupę 49 chorych (16 kobiet i 33 mężczyzn), średnia wieku 41 lat. U wszystkich pacjentów oceniano wskaźnik zajęcia skóry (PASI). Stężenie białka C-reaktywnego (CRP), AGP, ACT, transferyny i C3, C4 składowych dopełniacza były oceniane przy pomocy elektroforezy, a glikozylacja a1-glikoproteiny (AGP) i alfa-chymotrypsyny (ACT) była określana przy użyciu elektroforezy z concanavaliną A (con-A) i przedstawiona jako współczynnik oddziaływania (AGP-RC, ACT-RC). Poziom TNF-alfa był oceniany za pomocą ELISA. Nasze wyniki ukazują istotne korelacje między stężeniem niektórych białek ostrej fazy a aktywnością procesu chorobowego i wskaźnikiem PASI.