Przystosowanie się do życia pacjentów po wyłonieniu stomii - Rogowska, Joanna; Krajewska-Kulak, Elżbieta; Kondzior, Dorota (Pielęgniarstwo Chirurgiczne i Angiologiczne/Surgical and Vascular Nursing, 2013)
Wstęp: Szacuje się, że w Polsce corocznie wyłania się ok. 4500 stomii jelitowych. Cel pracy: Ocena przystosowania się do życia pacjentów po wyłonieniu stomii. Materiał i metody : Badaniem objęto 50 pacjentów Poradni Stomijnej. W badaniach wykorzystano autorski kwestionariusz ankietowy, standaryzowaną Skalę satysfakcji z życia ( Satisfaction With Life Scale – SWLS), Standaryzowany kwestionariusz wsparcia społecznego Kmiecik-Baran, standaryzowaną Skalę akceptacji choroby ( Acceptance Illness Scale – AIS). Wyniki: Większość badanych podczas pobytu w szpitalu została zapoznana ze sprzętem stomijnym, przeszkolona w zakresie pielęgnacji i higieny stomii oraz zasad refundacji sprzętu stomijnego. Chorym najwięcej trudności sprawiał lęk przed zabrudzeniem (30 osób). Stomia miała największy negatywny wpływ na sposób ubierania się (28 osób), życie intymne (28 osób) oraz zmianę przyzwyczajeń żywieniowych (25 osób). W momencie konieczności wyłonienia stomii ankietowani w większości (28 osób) przyjęli ten fakt ze spokojem. Żadnego sportu i żadnej formy rekreacji nie uprawiało 31 chorych. W większości (22 osoby) obecną jakość życia badani ocenili tak samo jak przed założeniem stomii. Średnia wyników uzyskanych w skali SWLS dla wszystkich pacjentów wykazała, że byli oni ani zadowoleni, ani niezadowoleni ze swojego życia. Ogólnie badani oceniali otrzymywane wsparcie społeczne, informacyjne, instrumentalne i emocjonalne na wysokim poziomie. Analiza za pomocą skali AIS wykazała, że spora część respondentów (32%) nie akceptowała swojej choroby. Kobiety i mieszkańcy miast byli mniej zadowoleni z życia. Im wyższy poziom wykształcenia miał pacjent, tym gorzej oceniał wsparcie ze strony personelu pielęgniarskiego. Wnioski: Głównymi problemami pacjentów ze stomią były lęk przed zabrudzeniem, utratą kontroli nad oddawaniem gazów i stolca oraz wstyd z powodu przykrych zapachów. Fakt posiadania stomii nie miał znaczącego wpływu na aktywność zawodową badanych i stosunek otoczenia do chorych. Płeć, miejsce zamieszkania i warunki bytowe pacjenta istotnie wpływały na jakość życia.