Wykorzystanie skal w ocenie chorych po urazach czaszkowo-mózgowych w praktyce neuropielęgniarskiej – doniesienia wstępne - Jabłońska, Renata; Ślusarz, Robert; Królikowska, Agnieszka (Pielęgniarstwo Chirurgiczne i Angiologiczne/Surgical and Vascular Nursing, 2013)
Cel pracy : Ocena stanu chorych po urazie czaszkowo-mózgowym z wykorzystaniem skal klinimetrycznych. Materiał i metody : Badaniami objęto grupę 51 osób po urazie czaszkowo-mózgowym. Pacjentów oceniano przy przyjęciu i w dniu wypisu z oddziału, wykorzystując standaryzowane narzędzia: skalę VAS, GCS, FCS oraz WFR. Jako miarodajny przy weryfikacji postawionych hipotez przyjęto poziom istotności p = 0,05. Wyniki : Przed leczeniem większość badanych (43,1%) oceniała ból jako silny – średnia to 4,47 pkt, w dniu wypisu 64,7% respondentów nie zgłaszała bólu w ogóle – średnia to 1,0 pkt. W chwili przyjęcia 94,1% respondentów manifestowało lekkie zaburzenia przytomności. W zakresie wydolności funkcjonalnej mierzonej skalą FCS 47,1% badanych bezpośrednio po urazie było umiarkowanie zależnych, natomiast po zastosowanym leczeniu – 96,1% było niezależnych. Wykryto istotną dodatnią zależność korelacyjną między VAS a GCS (R s = 0,28), między GCS a FCS (R s = 0,43), między GCS a WFR (R s = 0,59) oraz między FCS a WFR (R s = 0,87). Wnioski: 1. Stan badanych ocenianych skalą VAS, GCS, FCS oraz WFR jest istotnie lepszy w dniu wypisu w każdej analizowanej skali. 2. Uzyskano istotną zależność między skalą GCS a VAS, a także między FCS, WFR oraz GCS. 3. Analizując rodzaj leczenia, istotnie wyższą średnią uzyskano w skali FCS, co świadczy o gorszym stanie funkcjonalnym chorych, którzy przebyli zabieg chirurgiczny.