Szczególne wskazania do zastosowania kapecytabiny (Xelody) w leczeniu raka piersi – opis przypadku - Litwiniuk, Maria; Mazur-Roszak, Małgorzata; Bręborowicz, Elżbieta (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2004)
Kapecytabina (Xeloda) jest doustnym prekursorem 5-fluorouracilu (5-FU), pozbawionym właściwości cytotoksycznych, które wykazuje dopiero po sekwencyjnej, enzymatycznej biotransformacji do 5-FU. Wchłania się z przewodu pokarmowego i jest aktywowana w trakcie 3-stopniowego procesu w wątrobie i tkankach. Ponieważ stężenie enzymów biorących udział w tej aktywacji – szczególnie fosforylazy tymidynowej – jest większe w tkankach guza niż w tkankach otaczających, właśnie w guzie będzie najwyższe stężenie aktywnego leku. Tym samym kapecytabina wykazuje 2 bardzo pożądane właściwości: jest lekiem doustnym i osiąga większe stężenie w komórkach nowotworowych. Z możliwości zastosowania doustnej formy leku wynikają dalsze zalety. Jedną z nich jest ciągła możliwość modyfikowania dawki. W pewnych sytuacjach klinicznych ma to szczególne znaczenie. Taka sytuacja ma miejsce w przypadku stwierdzenia nacieków nowotworowych w szpiku. Przedstawiono przypadek 55-letniej pacjentki z miejscowo zaawansowanym rakiem piersi. U chorej, w krótkim czasie po zakończeniu leczenia, w którym antracykliny stosowano zarówno w leczeniu indukcyjnym, jak i uzupełniającym, stwierdzono niedokrwistość i małopłytkowość. Badanie szpiku uzupełnione badaniami immunohistochemicznymi potwierdziło obecność nacieków raka piersi. W tym czasie wykryto również przerzuty do kości. W pracy rozważane są możliwości leczenia przedstawionego przypadku. U pacjentki zastosowano leczenie monolekowe kapecytabiną. Lek został wybrany, ponieważ jest rekomendowany do leczenia niepowodzeń po leczeniu antracyklinami, jest mało toksyczny w stosunku do szpiku, a jego doustna forma stwarza możliwość modyfikowania dawki w trakcie leczenia. Doustna forma leczenia jest preferowana przez pacjentów i pozwala zachować dobrą jakość życia.