Nowe trendy w leczeniu raka jajnika - Marczak, Agnieszka; Bukowska, Barbara (Menopause Review/Przegląd Menopauzalny, 2013)
Nowotwór jajnika zajmuje piąte miejsce pod względem częstości zgonów z powodu chorób nowotworowych u kobiet. Najpowszechniej stosowaną metodą leczenia jest w tym przypadku chemioterapia, jednak jest ona niewystarczająco skuteczna. Niepowodzenie chemioterapii związane jest m.in. z rozwijającą się opornością wielolekową ( multidrug resistance – MDR) oraz obecnością macierzystych komórek nowotworowych. Niniejszy artykuł mówi o badaniach dotyczących nowych leków, które przeciwdziałałyby tym ograniczeniom. Do substancji, które są skuteczne w komórkach opornych na standardowo stosowane leczenie, można zaliczyć bisinterkalacyjne antracykliny oraz epotilony. Przedstawicielem bisantracyklin jest WP 631, który jest skuteczniejszy niż powszechnie stosowane antracykliny pierwszej generacji. Dotyczy to także komórek opornych na cisplatynę czy doksorubicynę. Z kolei epotilony to związki o mechanizmie działania zbliżonym do taksanów. Stabilizują one mikrotubule, co zaburza proces mitozy. Zarówno WP 631, jak i epotilony dają nadzieję na przełamanie MDR ze względu na wykazywanie małego powinowactwa do glikoproteiny P, transportera, który wyrzuca leki poza komórkę. Z kolei do substancji skutecznych w eliminowaniu macierzystych komórek nowotworowych należą: metformina, substancja hamująca Müllera oraz salinomycyna. Metformina działa proapoptotycznie, ponadto wykazuje synergizm działania z cisplatyną – chemioterapeutykiem stosowanym w terapii raka jajnika. Substancja hamująca Müllera zaburza cykl komórkowy, natomiast salinomycyna hamuje proliferację oraz indukuje apoptozę w komórkach raka jajnika. Poszukiwanie nowych leków, skutecznych w terapii raka jajnika, zwłaszcza przypadków opornych na inne metody leczenia, powinno być priorytetem.