Współczesne postawy wobec śmierci i umierania - Guzowski, Andrzej; Krajewska-Kułak, Elżbieta; Kułak, Wojciech; Sarnacka, Emilia; Cybulski, Mateusz (Medycyna Paliatywna/Palliative Medicine, 2013)
Wprowadzenie: W każdej epoce można dostrzec odmienny stosunek człowieka do kresu życia, czego wyrazem są zróżnicowane postawy i wyobrażenia na temat śmierci. Cel pracy: Ocena postaw wobec śmierci i umierania. Materiał i metody: Badaniem objęto 150 losowo wybranych osób i wykorzystano w nim autorski kwestionariusz ankietowy. Wyniki: Za najważniejszą wartość w życiu badani uznali szczęście rodzinne (25,1%). Największe znaczenie towarzyszenia obrzędu religijnego przypisali pogrzebowi (75,3%). Najczęściej (71,9%) słysząc słowo „śmierć”, odczuwali zadumę i refleksję, kojarzyło im się ono głównie z przemijaniem i nieuchronnością (66,8%). Śmierci bało się 42,1% osób, a w życie po śmierci wierzyło 66,9%. W opinii 38,8% badanych śmierć powinna być zawsze następstwem choroby i dotykać wyłącznie ludzi starszych. Zdaniem 34,9% badanych w chwili śmierci bliskiej osoby czuliby głównie rozpacz. Większość (68,9%) twierdziła, iż ludzie są świadomi tego, że umierają. O śmierci z innymi osobami rozmawiało 74,9% ankietowanych. Dobra śmierć to przede wszystkim śmierć bez bólu – uważało tak 45,9% respondentów, a zła śmierć to śmierć samotna (60,9%). W największym stopniu postrzeganie śmierci kształtuje rodzina. Główne cechy śmierci spersonalizowanej to: brak płci (72%), wygląd – szkielet (60%), główna cecha charakteru – wyniosłość (38%), a najważniejszy atrybut to kosa (44%). Wnioski: Jedna piąta badanych bała się śmierci. Większość badanych była przekonana, że religia może wpływać na postrzeganie śmierci, a jej postrzeganie zmienia śmierć bliskiej osoby. Prawie wszyscy respondenci twierdzili, że istnieje pojęcie „dobrej” i „złej” śmierci. Najczęściej prezentowaną postawą wobec śmierci była postawa unikowa. W opinii większości badanych najlepszym miejscem pochówku jest cmentarz, a miejscem do umierania – dom.