Zalecenia postępowania diagnostycznego i terapeutycznego w raku nerki. Część II. Ocena stopnia zaawansowania raka nerki. Terapia - Szczylik, Cezary; Żołnierek, Jakub; Nurzyński, Paweł (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2004)
Postępowanie w przypadku rozpoznania raka nerki pozostaje kontrowersyjne. Wielu badaczy uważa, że jedyną skuteczną metodą terapii jest chirurgia. W opracowaniu przedstawiono przegląd proponowanych czynników prognostycznych i predykcyjnych w raku nerki. Omówiono najczęściej występujące mutacje w poszczególnych typach nowotworów nerki oraz dane patologiczne i kliniczne, które mogą mieć wpływ na podjęcie dalszych decyzji diagnostycznych i terapeutycznych. Czynnikami, które powtarzają się w różnych klasyfikacjach są: stan ogólny, poziom hemoglobiny, poziom wapnia w surowicy, poziom dehydrogenazy mleczanowej. Dają one możliwość przewidzenia losów chorego oraz wybrania optymalnej formy terapii. Bezdyskusyjna pozostaje rola resekcji zmian przerzutowych z płuc oraz kośćca, oczywiście w starannie dobranych przypadkach. Terapia systemowa przerzutowego raka nerki budzi szereg kontrowersji. Brak przekonujących dowodów na skuteczność radioterapii, chemioterapii czy hormonoterapii u pacjentów po nefrektomii. Radioterapia ma swoje miejsce w leczeniu zmian przerzutowych do kośćca i ośrodkowego układu nerwowego. Jedynie immunoterapia przyniosła znaczący przełom. Chemioimmunoterapia (IL-2, IFN, VBL, 5FU) pozostaje jedyną wartościową i skuteczną formą terapii przerzutowego raka nerki. Nowe leki, takie jak Bay 43-9006, Bevacizumab, CCI-779 dają nadzieję na zwiększenie skuteczności już stosowanej terapii.