Terapie niekonwencjonalne, alternatywne i uzupełniające w onkologii – nadzieja czy przekleństwo? - J. Wysocki, Piotr (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2004)
Z roku na rok wzrasta rozpowszechnienie terapii niekonwencjonalnych w leczeniu nowotworów. Związane jest to m.in. z coraz powszechniejszym dostępem do ogromnych zasobów danych internetowych, jak i z rosnącą świadomością i determinacją chorych oraz ich rodzin. Stosowane przez wielu chorych, równolegle z leczeniem standardowym, niekonwencjonalne strategie terapeutyczne mogą wpływać zarówno na jego skuteczność, jak i na łagodzenie efektów ubocznych. Terapie niekonwencjonalne, stosowane jako uzupełnienie leczenia standardowego – odpowiednio dobrana dieta, akupunktura, joga, medytacje, czy określone preparaty ziołowe, w istotnym stopniu poprawiają komfort życia chorych i ich nastawienie do walki z nowotworem. Niestety, wielu chorych stosuje leczenie niekonwencjonalne jako alternatywę dla medycyny klasycznej, a to bardzo często wiąże się z drastycznym pogorszeniem rokowania. Poza tym, szereg niekonwencjonalnych strategii terapeutycznych, a w szczególności niektóre preparaty ziołowe mogą wywoływać również poważne, zagrażające życiu objawy niepożądane, związane m.in. z toksycznym uszkodzeniem wątroby czy nerek. Od 1992 r. w ramach Narodowego Instytutu Zdrowia (NIH), w USA działa Biuro Medycyny Alternatywnej (OAM) zajmujące się zbieraniem danych dotyczących terapii niekonwencjonalnych. Szacuje się, że 99 proc. chorych onkologicznych słyszało o alternatywnych metodach leczniczych, a 83 proc. stosowało przynajmniej jedną niekonwencjonalną strategię leczniczą. Spośród chorych stosujących terapie niekonwencjonalne 1/3 uważa, że terapia alternatywna jest ich w stanie całkowicie uleczyć. Medycyna niekonwencjonalna jest najczęściej stosowana w przypadku zaawansowanej choroby, a stosujący ją chorzy są bardziej optymistyczni i mają zdecydowanie większe poczucie kontroli nad własnym położeniem. Co więcej, chorzy poddający się leczeniu alternatywnemu w większości czują się opuszczeni przez swoich lekarzy oraz nie są usatysfakcjonowani dotychczasowymi efektami leczenia standardowego. Lekarze powinni mieć świadomość, że niekonwencjonalne metody lecznicze są bardzo rozpowszechnione wśród pacjentów i że niezbędna jest dyskusja z chorym na temat tego typu terapii. Dzięki temu chorzy będą mieli poczucie lepszej opieki, a lekarze całkowitą kontrolę nad odpowiednim leczeniem pacjentów.