Surgical treatment of late aortic prosthetic valve endocarditis: 19 years’ experience - Yayla, Tuncer Eylem; Taylan, Adademir; Serpil, Tas; Bal, Polat Ebru; Antal, Dönmez Arzu; Adnan, Ak; Mustafa, Akbulut; Bulbul, Serhat; Aksut, Mehmet; Altug, Tuncer (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2014)
Cel pracy : Przeanalizowano retrospektywnie wyniki operacji wykonanych ze względu na zapalenia wsierdzia sztucznych zastawek aortalnych w pojedynczym ośrodku w ciągu 19 lat. Materiał i metody: Pomiędzy lutym 1992 a styczniem 2011 r. operowano 27 pacjentów z zapaleniem wsierdzia związanym ze sztuczną zastawką aortalną. Spośród pacjentów 17 (63.0%) było płci męskiej, a średni wiek wynosił 39,1 ± 14,2 roku (16–67 lat). Wyniki posiewów krwi były pozytywne u 11 pacjentów (40,7%), a najczęściej identyfikowanym drobnoustrojem były streptokoki (7 pacjentów, 25,9%). średnia długość dalszej obserwacji wyniosła 8,6 ± 4,7 roku (0,5–18,2), co dało w sumie 136,9 osobolat. Wyniki: Dwudziestu siedmiu pacjentów przeszło w sumie 40 operacji. Najczęściej wykonywanym zabiegiem była wymiana zastawki aortalnej na sztuczną zastawkę – 16 pacjentów (59,3%). Piętnastu pacjentów operowano w czasie aktywnej fazy infekcji. W okresie szpitalnym zmarło 11 pacjentów (40,7%). Pooperacyjnie u 12 pacjentów (44,4%) zaobserwowano niski rzut serca, a u 3 (11,1%) wystąpił blok przedsionkowo--komorowy; żaden z pacjentów nie wymagał wszczepienia stymulatora na stałe. Przeżywalność obliczana metodą „aktuarialną” ( actuarial survival ) dla 1 roku i 5 lat wyniosła odpowiednio 55,6 ± 9,6% oraz 47,6 ± 9,7%. Wnioski : Zapalenie wsierdzia w obrębie zastawki aortalnej związane z protezą zastawkową stanowi wyzwanie dla chirurga. Leczenie chirurgiczne obarczone jest wysokim współczynnikiem śmiertelności, niewiele lepiej prezentuje się odległa przeżywalność. Jednakże wśród pacjentów, którym udaje się przeżyć, rzadko dochodzi do nawrotu choroby i potrzeby powtórnej operacji.