Czy dieta w łuszczycy ma znaczenie? - Owczarczyk-Saczonek, Agnieszka; Placek, Waldemar (Dermatology Review/Przegląd Dermatologiczny, 2014)
Łuszczyca jest chorobą ogólnoustrojową, skojarzoną z występowaniem zaburzeń metabolicznych (otyłość, cukrzyca, hiperurykemia, zaburzenia lipidowe) oraz szybszym rozwojem miażdżycy, dlatego dieta może być ważnym elementem w jej terapii. Dieta niskokaloryczna jest istotnym elementem uzupełniającym leczenie ogólne pacjentów chorych na łuszczycę, szczególnie z towarzyszącą otyłością. Istnieje wiele dowodów, że otyłość jest czynnikiem ryzyka wystąpienia łuszczycy i odwrotnie. Tkanka tłuszczowa trzewna produkuje wiele cytokin prozapalnych (TNF-α, IL-6, IL-8, IL-17, IL-18), tych samych, które biorą udział w zapaleniu łuszczycowym. Istotnym czynnikiem są wielonienasycone niezbędne kwasy tłuszczowe (WNNKT) omega-3, które mają działanie przeciwzapalne, hamujące produkcję prozapalnych cytokin (IL-1b, IL-6, IL-8, TNF-α) i białek adhezyjnych (ICAM-1, VCAM-1). Ponadto stosowanie suplementacji kwasami omega-3 oraz spożywanie żywności obfitującej w naturalne antyutleniacze, może się przyczynić do zmniejszenia „stresu oksydacyjnego” i ograniczyć ogólnoustrojowe zapalenie. Kontrowersyjne jest stosowanie diety bezglutenowej, ale u pacjentów z dodatnimi przeciwciałami antygliadynowymi wydaje się to zasadne. Istotnym elementem postępowania jest unikanie alkoholu i wszystkich jego form oraz używek mających działanie prozapalne. Należy zwrócić pacjentom uwagę na unikanie soku grejpfrutowego podczas leczenia cyklosporyną oraz ograniczenie podaży cukrów prostych, tłuszczów zwierzęcych i alkoholu w trakcie stosowania retinoidów. Zalecenia dietetyczne dla chorych na łuszczycę są ważnym elementem holistycznego podejścia do pacjentów, którzy od nas, lekarzy dermatologów, oczekują kompleksowej opieki, a nie tylko wypisania recepty.