EXPERIMENTAL CARDIOVASCULAR AND LUNG RESEARCHA novel high vacuum chest drainage system – a pilot study - Mrówczyński, Wojciech; Tille, Jean-Christophe; Khabiri, Ebrahim; Giliberto, Jean-Pierre; Courvoisier, Delphine S.; Kalangos, Afksendiyos; Walpoth, Beat H. (Kardiochirurgia i Torakochirurgia Polska/Polish Journal of Thoracic and Cardiovascular Surgery, 2014)
Wstęp: Celem pracy była ocena bezpieczeństwa i efektywności wysokopróżniowego systemu drenażu klatki piersiowej ( high vacuum chest drainage system – HVCDS) oraz jego wpływu na układ krążenia w porównaniu z systemem tradycyjnym (CCDS). Materiał i metody: Pięć znieczulonych świń poddano sternotomii pośrodkowej. Wprowadzano trzy dreny: zasercowo, zamostkowo i do lewej opłucnej. U zwierząt zastosowano system HVCDS (22 Fr ze 180 2-mm otworami, n = 2) lub CCDS (n = 2). Na piątym zwierzęciu testowano stabilizatory OPCAB. Po zamknięciu klatki piersiowej zwierzęta poddawano trzem 30-minutowym testom sztucznego krwawienia (5 ml/min) o różnych wartościach ujemnego ciśnienia w drenach (–2, –20, –40 kPa) dla obu grup, po których następowało standardyzowane krwawienie chirurgiczne (HVCDS: –40 kPa, CCDS: –2 kPa). Parametry hemodynamiczne i wydajność każdego systemu drenażu odnotowywano co 5 minut. Wszystkie dreny, serce oraz lewe płuco poddano badaniom makroskopowym i histopatologicznym. Wyniki: Stosowanie różnych wartości ciśnień nie wiązało się ani z zaburzeniami hemodynamicznymi, ani z różnicami w drenażu krwi pomiędzy dwoma opisywanymi systemami w dwóch modelach krwawienia. System HVCDS umożliwiał drenaż porównywalny z CCDS, ale cechował się zaleganiem skrzeplin wewnątrz drenu. Wynikiem stosowania ciśnienia o wartości –20 kPa oraz –40 kPa było powstawanie makroskopowych zmian nasierdziowych i płucnych we wszystkich testowanych urządzeniach, w tym stabilizatorach OPCAB, polegających na krwawieniu podnasierdziowym lub podopłucnowym bez uszkodzenia miocytów i pęcherzyków płucnych. Wnioski : Użycie zarówno nowego, jak i tradycyjnego systemu do drenażu klatki piersiowej przy ciśnieniach do 40 kPa nie wywoływało niestabilności hemodynamicznej. Oba systemy wykazywały równie adekwatny drenaż pomimo częstszego zatykania się skrzepami HVCDS. Wysokopróżniowy drenaż powodował ogniskowe krwawienia podnasierdziowe i podopłucnowe w przypadku obydwu systemów. W związku z powyższym należy przeprowadzić długoterminowe badanie drenażu wysokimi ciśnieniami i jego potencjalnych interakcji z wrażliwymi strukturami (pomost aortalno-wieńcowy).