Rola taksanów w leczeniu neoadjuwantowym operacyjnego i miejscowo zaawansowanego raka piersi - Suszko-Każarnowicz, Małgorzata; Ryniewicz-Zander, Iwona (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2004)
Rak piersi jest częstym nowotworem złośliwym u kobiet. Chemioterapia przedoperacyjna jest postępowaniem standardowym w leczeniu zmian miejscowo zaawansowanych oraz raka zapalnego. Coraz częściej stosuje się leczenie neoadjuwantowe we wczesnych stopniach zaawansowania tego nowotworu, chociaż brak jest jasnych korzyści takiego postępowania. Odpowiedź na chemoterapię neoadjuwantową może być stosowana jako test chemiowrażliwości. Przeprowadzono wiele badań randomizowanych II fazy, w których oceniano skuteczność i toksyczność taksanów w monoterapii i w połączeniu z jednym lub większą liczbą leków, również w schematach z „gęstą” dawką. W wielu z tych badań uzyskano znaczny odsetek odpowiedzi klinicznych i patologicznych z akceptowalną toksycznością leczenia, w schematach z „gęstą” dawką istniała konieczność stosowania profilaktycznego czynnika wzrostu oraz antybiotyku. Zakończono także 3 badania randomizowane III fazy, w których oceniano rolę taksanów w leczeniu neoadjuwantowym w częstości uzyskiwania całkowitych patologicznych odpowiedzi oraz wpływ na przeżycie chorych. Wczesne dane z badania randomizowanego z Aberdeen sugerują, iż całkowita remisja patologiczna uzyskana w leczeniu neoadjuwantowym może przekładać się na wzrost przeżycia chorych. Utrzymujące się zajęcie pachowych węzłów chłonnych w badaniu patologicznym jest złym czynnikiem prognostycznym. Schematy lecznicze zawierające docetaxel z doxorubicyną powodują znaczny wzrost klinicznych i patologicznych odpowiedzi.