Wysokie dawki oksykodonu w farmakoterapii bólu w chorobie nowotworowej – opisy przypadków - Strzępek, Katarzyna; Filipczak-Bryniarska, Iwona; Krzanowska, Katarzyna; Woroń, Jarosław; Wordliczek, Jerzy (Medycyna Paliatywna/Palliative Medicine, 2014)
W zaleceniach Europejskiego Towarzystwa Medycyny Paliatywnej EAPC z 2012 r., dotyczących uśmierzania bólu towarzyszącego chorobie nowotworowej (o nasileniu umiarkowanym i silnym), jako leki I rzutu, obok morfiny, wskazane są oksykodon oraz hydromorfon. W uzasadnionych przypadkach można stosować również opioidy w systemach transdermalnych: fentanyl i buprenorfinę. Wiele badań klinicznych potwierdza korzyści terapeutyczne wynikające ze stosowania oksykodonu jako półsyntetycznego opioidu. Mając na celu skuteczność terapii przeciwbólowej u pacjenta z chorobą nowotworową, powinno się stosować farmakoterapię z uwzględnieniem medycyny opartej na faktach, zgodnie z najnowszymi wytycznymi, a co najważniejsze – terapię wymagającą indywidualizacji. Pojawiające się podczas leczenia działania niepożądane, zła tolerancja leku czy hiperalgezja zmuszają do zmiany opioidów, które powinny się różnić profilem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym. W niniejszej pracy opisano przypadki dwóch pacjentów, u których zmiana z innych silnych opioidów na oksykodon z zastosowaniem wysokich dawek leku poprawiła skuteczność terapii przeciwbólowej w przebiegu zaawansowanej choroby nowotworowej oraz pozwoliła na minimalizację działań niepożądanych opioidów.