Przydatność barwień immunohistochemicznych w różnicowej diagnostyce histopatologicznej nabłonkowych guzów nerek oraz rdzenia i kory nadnerczy - Kubiak, Robert; Kopczyński, Janusz; Pasz-Walczak, Grażyna; Jesionek-Kupnicka, Dorota; Kordek, Radzisław (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2004)
Diagnostyka nabłonkowych guzów nerek nie powoduje zazwyczaj większych problemów, jednak w nielicznych przypadkach, szczególnie gdy mamy do czynienia z przerzutami, mogą się pojawić trudności. Celowana diagnostyka immunohistochemiczna z wykorzystaniem panelu przeciwciał może ułatwić ustalenie prawidłowego rozpoznania. Na podstawie przedstawionych w piśmiennictwie danych dotyczących ekspresji różnych przeciwciał, można uznać, że zestaw pięciu przeciwciał: CK7, CK20, 34betaE12, CD10 i wimentyny jest w stanie skutecznie pomóc w diagnostyce różnicowej nabłonkowych guzów nerek, zarówno przy ocenie podtypu nowotworu, jak i przy różnicowaniu zmian wtórnych. Dużo większe trudności można napotkać w trakcie rutynowej diagnostyki guzów nadnercza. Dotyczą one zarówno oceny pochodzenia guza (korowy v. rdzenny), jak i jego biologii. Analiza immunofenotypu może być pomocna w ustaleniu rozpoznania, jednak określenie złośliwości nadal opiera się na kryteriach morfologicznych, a jedyną przydatną informację niosą tu markery określające aktywność mitotyczną. Podsumowując, możemy stwierdzić, że różnicowanie guzów korowych, rdzennych i innych nowotworów nabłonkowych można dosyć skutecznie przeprowadzić używając panelu przeciwciał, do którego należą: cytokeratyny, marker D-11, kalretynina, inhibina, bcl-2 oraz synaptofizyna. Niestety, wykorzystanie barwień immunohistochemicznych, za wyjątkiem Ki-67, nie wnosi wielu istotnych informacji klinicznych, a kryteria morfologiczne nadal pozostają najważniejsze przy ocenie rokowania.