Trudności w leczeniu trądziku piorunującego – opis przypadku - Kozłowska, Dorota; Baran, Anna; Flisiak, Iwona (Dermatology Review/Przegląd Dermatologiczny, 2015)
Wprowadzenie. Trądzik piorunujący ( acne fulminans – AF) jest najcięższą postacią trądziku zwyczajnego. Występuje najczęściej u chłopców w wieku okołopokwitaniowym. Zmianom skórnym towarzyszą dolegliwości ogólnoustrojowe oraz odchylenia w badaniach laboratoryjnych. Cel pracy. Przedstawienie pacjenta z wywiadem trądziku zwyczajnego, u którego po 6 tygodniach leczenia izotretynoiną doszło do gwałtownego zaostrzenia zmian trądzikowych. Opis przypadku. Mężczyzna 38-letni z wywiadem trądziku zwyczajnego został przyjęty do Kliniki z powodu zmian o charakterze AF z towarzyszącą gorączką, utratą masy ciała i bólami mięśniowo-stawowymi, które rozwinęły się w trakcie terapii izotretynoiną. W badaniach laboratoryjnych obserwowano niedokrwistość oraz podwyższenie wykładników stanu zapalnego. Uzyskano częściową poprawę stanu miejscowego oraz ustąpienie dolegliwości ogólnych po włączeniu glikokortykosteroidoterapii. Próba dołączenia izotretynoiny spowodowała ponownie dolegliwości bólowe kręgosłupa. W leczeniu zastosowano limecyklinę, co skutkowało poprawą kliniczną. Wnioski. Trądzik piorunujący jest rzadkim powikłaniem terapii izotretynoiną. Ze względu na współistnienie objawów ogólnoustrojowych i ryzyko rozwoju szpecących blizn niezbędne jest postawienie szybkiej diagnozy klinicznej oraz wdrożenie odpowiedniego leczenia.