Zaburzenia językowe oraz wyniki neuroobrazowania w przypadku zespołu Landaua-Kleffnera, zespołu ciągłych wyładowań iglica–fala podczas snu wolnofalowego oraz łagodnej padaczki skroniowej z iglicami w okolicy centralno-skroniowej - Gaworowski, Bartłomiej (Neuropsychiatria i Neuropsychologia/Neuropsychiatry and Neuropsychology, 2015)
Padaczka jest częstą chorobą neurologiczną rozpoznawaną również w dzieciństwie. Charakteryzuje się występowaniem dwóch lub więcej padaczkowych napadów drgawek w odstępie 24 godzin. Padaczki u dzieci są w większości związane z wiekiem, a objawy językowe, poznawcze i behawioralne zależą od rozwoju mózgu, procesu dojrzewania, czynników genetycznych oraz miejsca powstania napadów. Niniejszy artykuł opisuje zaburzenia językowe odkryte do tej pory w zespole Landaua-Kleffnera (LKS), zespole ciągłych wyładowań iglica–fala podczas snu wolnofalowego (CSWS) i łagodnej padaczce skroniowej z iglicami w okolicy centralno-skroniowej (BECTS). Zespół Landaua-Kleffnera i CSWS są obecnie traktowane jako synonimy z podstawowym objawem afazji nabytej. Regresja w CSWS ma charakter całościowy, podczas gdy w LKS jest głównie natury językowej. BECTS najczęściej towarzyszą wyładowania padaczkowe międzynapadowe prowadzące do zaburzeń czytania, takich jak dysleksja, a także fonologiczne zaburzenie mowy czy deficyty oromotoryczne. Zespół ciągłych wyładowań iglica–fala podczas snu wolnofalowego, LKS i BECTS są związane z wiekiem, wykazują podobieństwa pod względem wyników badań EEG, PET, długoterminowego rokowania i podejścia terapeutycznego. Istnieje potrzeba stworzenia nowej grupy zespołów lub jednego zespołu z mechanizmem padaczkowej encefalopatii z regresją, która jest wspólna dla wszystkich trzech zespołów, bądź też syndromu międzynapadowych wyładowań iglica–fala. Należy również kontynuować badania określające typ zaburzeń językowych w CSWS i BECTS oraz ich głębokość w LKS.