Stosowanie środków przymusu bezpośredniego w podmiotach sprawujących długoterminową opiekę nad osobami w wieku podeszłym - Augustynowicz, Anna; Wrześniewska-Wal, Iwona; Czerw, Aleksandra Izabela (Family Medicine & Primary Care Review, 2016)
W artykule przedstawiono podstawy prawne i zasady zastosowania przymusu bezpośredniego w podmiotach sprawujących opiekę nad osobami w wieku podeszłym. Stosowanie przymusu bezpośredniego w domach pomocy społecznej przeznaczonych dla osób z zaburzeniami psychicznymi następuje na zasadach określonych w przepisach ustawy o ochronie zdrowia psychicznego. Przymus bezpośredni stosuje się wobec osoby z zaburzeniami psychicznymi tylko wtedy, gdy osoba ta dopuściła się zamachu przeciw życiu lub zdrowiu własnemu lub innej osoby lub też przeciw bezpieczeństwu powszechnemu, w sposób gwałtowny niszczy lub uszkadza przedmioty znajdujące się w otoczeniu, poważnie zakłóca lub uniemożliwia funkcjonowanie podmiotu leczniczego lub jednostki organizacyjnej pomocy społecznej. Jednocześnie wprowadzono ograniczenia w zakresie stosowania wszystkich form przymusu bezpośredniego przez wskazanie, jaki rodzaj środka może być zastosowany w określonych sytuacjach. Środki przymusu bezpośredniego to: przytrzymywanie, przymusowe podanie leków, unieruchomienie, izolacja. Szczególną uwagę zwrócono na brak uregulowań prawnych dotyczących stosowania przymusu bezpośredniego w podmiotach leczniczych. Chodzi tu o pacjentów zakładów opiekuńczo-leczniczych oraz pielęgnacyjno-opiekuńczych, ale również o pacjentów oddziałów szpitalnych innych aniżeli oddział psychiatrii. W tym przypadku podstawą ich zastosowania będą regulacje zawarte w ustawie o zawodach lekarza i lekarza dentysty oraz przepisy kodeksu karnego. W celu udzielenia niezbędnej pomocy medycznej lekarz mając do czynienia z pacjentem z zaburzeniami psychicznymi o podłożu somatycznym może zastosować środek przymusu bezpośredniego.