Pacjent z przewlekłą białaczką szpikową – wyzwanie dla lekarza rodzinnego - Michalak, Sylwia Sulimiera; Gil, Lidia (Family Medicine & Primary Care Review, 2015)
Przewlekła białaczka szpikowa należy do nowotworowych schorzeń hematologicznych, których rokowanie, w odniesieniu do całkowitego przeżycia, znacząco poprawiło się w ostatnich latach. Ma to związek z wprowadzeniem inhibitorów kinaz tyrozynowych ( tyrosine kinase inhibitors – TKI), doustnych leków działających na produkt zmutowanego genu BCR-ABL oraz poprawą wyników przeszczepiania komórek krwiotwórczych. Konieczność wieloletniego przyjmowania TKI wiąże się z możliwością występowania objawów ubocznych i interakcji lekowych, o których musi wiedzieć lekarz rodzinny. Inhibitory kinaz tyrozynowych, podobnie jak szereg leków stosowanych w podstawowej opiece zdrowotnej, etabolizowane są przez enzymy cytochromu P-450 oraz mają wpływ na białka transportu komórkowego. Powoduje to wzajemne oddziaływanie leków na siebie, co wpływa na efekty leczenia białaczki i chorób współistniejących. Przez prowadzenie profilaktyki zdrowotnej, edukacji, szybkie rozpoznawanie i niekiedy leczenie objawów niepożądanych, lekarz pierwszego kontaktu może mieć istotny wpływ na poprawę przestrzegania zaleceń onkologicznych i skuteczność terapii białaczki. Znaczenie ma również rozwijanie współpracy między hematologiem a lekarzem rodzinnym. W pracy przedstawiono podstawowe zasady leczenia przewlekłej białaczki szpikowej oraz charakterystykę TKI w odniesieniu do działań niepożądanych oraz interakcji lekowych, ze zwróceniem uwagi na leki najczęściej stosowane w podstawowej opiece zdrowotnej. Istotnym celem pracy jest wywołanie dyskusji w środowisku lekarskim na temat roli lekarza rodzinnego w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej, a także innych schorzeń nowotworowych.