Skuteczność suplementacji miedzią i cynkiem u chorych leczonych żywieniowo - Korczak, Maria; Grabowska, Urszula; Kozieł, Dorota; Głuszek, Stanisław (Medical Studies/Studia Medyczne, 2016)
Wprowadzenie: Leczenie żywieniowe pozajelitowe (PN) może być skuteczne tylko pod warunkiem dostarczenia organizmowi wszystkich niezbędnych składników. W praktyce klinicznej terapia niedożywionego chorego wymaga włączenia substytucji różnych substancji odżywczych, w tym mikroelementów, takich jak miedź i cynk. Cel pracy: Ocena skuteczności suplementacji miedzią i cynkiem u chorych leczonych PN w krótkim (do 10 dni) i długim (powyżej 10 dni) okresie. Materiał i metody: Badania przeprowadzono w Klinice Chirurgii Wojewódzkiego Szpitala Zespolonego w Kielcach. Wyodrębniono dwie grupy badane: 1 – PN z suplementacją do 10 dni, do której zakwalifikowano 35 chorych (16 kobiet, 19 mężczyzn, mediana wieku: 66 lat), 2 – PN z suplementacją powyżej 10 dni, do której włączono 34 chorych (15 kobiet, 19 mężczyzn, mediana wieku: 59 lat), oraz dwie grupy kontrolne. Wyniki : W grupie badanej 1 średnie stężenie miedzi było większe po 7 dniach PN (88,48 µg/dl) w porównaniu ze stężeniem przed włączeniem PN (82,45 µg/dl) (p = 0,028). Najmniejsze średnie stężenie miedzi we krwi w grupie badanej 2 stwierdzono przed wprowadzeniem PN (71,17 µg/dl) i jest ono mniejsze od stężenia oznaczonego po 14 (98,16 µg/dl), 21 (96,33 µg/dl) i 28 (100,03 µg/dl) dniach PN. Istotny wzrost stężenia miedzi i cynku zaobserwowano po 14 dniach PN. Wnioski : Na podstawie przeprowadzonej analizy stwierdzono, że suplementacja PN cynkiem i miedzią w standardowych dawkach jest wystarczająca. Stężenie miedzi mieści się w granicach wartości referencyjnych, ale jest większe po leczeniu PN.