Czerniak podpaznokciowy. Problem diagnostyczny i leczniczy - Łoziński, Cezary; Wojnerowicz, Czesław; Teresiak, Ewa; Teresiak, Marek; Karpisiewicz, Małgorzata; Kycler, Witold (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2003)
W pracy przedstawiono analizę kliniczno-morfologiczną pacjentów chorych na czerniaka podpaznokciowego, trudności diagnostyczne i terapeutyczne oraz uzyskane wyniki leczenia. Ocenie poddano 19 pacjentów, u których rozpoznano czerniaka podpaznokciowego spośród 1 714 chorych leczonych w Oddziale Chirurgii Onkologicznej (1953–1988) i II Oddziale Chirurgii Onkologicznej (1988–2001) z powodu czerniaka. Średni wiek chorych wynosił 58 lat (37–70 lat). U 10 chorych (52,6 proc.) stwierdzono lokalizację czerniaka w obrębie palucha, w 7 przypadkach (36,8 proc.) zajęty był kciuk, u 1 pacjenta (5,3 proc.) palec obrączkowy i u 1 pacjenta (5,3 proc.) palec mały ręki. U 16 pacjentów (84,2 proc.) postawiono wstępne, błędne rozpoznanie jako zmiany pourazowe, zakaźne lub inne łagodne. W każdym przypadku rozpoznanie kliniczne zostało potwierdzone badaniem mikroskopowym. U 17 pacjentów (89,5 proc.) powiększone były regionalne węzły chłonne. Wszyscy pacjenci poddani byli leczeniu chirurgicznemu, polegającemu na wyłuszczeniu palca u jego nasady w odpowiednim stawie. U 15 chorych (78,9 proc.) wykonano wycięcie regionalnego układu chłonnego (u 13 potwierdzono przerzuty w badaniu histopatologicznym). Z analizowanej grupy w trakcie obserwacji pozostaje dwóch pacjentów: u jednego nie stwierdza się objawów choroby, natomiast u drugiego stwierdza się przerzuty odległe. Obraz kliniczny rzadko występującego czerniaka podpaznokciowego jest charakterystyczny. Późne rozpoznanie decyduje o złym rokowaniu.