Celowana terapia imatinibem u chorego z przewlekłą białaczką eozynofilową - Prejzner, Witold; Szatkowski, Damian; Wasąg, Bartosz; Limon, Janusz; Hellmann, Andrzej (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2005)
Zespół hipereozynofilowy jest heterogenną grupą chorób o niewyjaśnionej etiologii i patogenezie. Zespół hipereozynofilowy rozpoznaje się na podstawie eozynofilii powyżej 1,5x10 9 /L trwającej co najmniej 6 mies., po wykluczeniu innych przyczyn eozynofilii, takich jak choroby alergiczne, pasożytnicze czy nowotworowe przebiegające z eozynofilią. Według WHO wyodrębnienie z zespołu hipereozynofilowego przewlekłej białaczki ezynofilowej jest możliwe, gdy wykazane są cechy klonalności w obrębie eozynofilów pod postacią charakterystycznych zmian cytogenetycznych lub molekularnych. Przewlekła białaczka eozynofilowa jest rzadką chorobą charakteryzującą się eozynofilią; w przebiegu naturalnym choroby może dojść do uszkodzenia serca i płuc. Ma ona charakter klonalny spowodowany mutacją w obrębie kinazy tyrozynowej FIP1L1-PDGFRA wrażliwej na imatinib. W pracy przedstawiono opis przypadku pacjenta z rozpoznaniem przewlekłej białaczki eozynofilowej opornej na terapię busulfanem, hydroksykarbamidem i encortonem. Ze względu na niewydolność krążenia z niedomykalnością zastawki mitralnej wynikającej z uszkodzenia przez chorobę podstawową, u chorego przeprowadzono zabieg wszczepienia protezy zastawki mitralnej. W wykonanych badaniach molekularnych stwierdzono obecność genu fuzyjnego FIP1L1-PDGFRA, co potwierdziło rozpoznanie przewlekłej białaczki eozynofilowej. Po włączeniu leczenia imatinibem w dawce początkowej 100 mg na dobę uzyskano szybką i trwałą remisję hematologiczną. Pacjent obecnie jest leczony imatinibem w dawce podtrzymującej 100 mg imatinibu na tydzień, a w badaniach molekularnych nie stwierdza się obecności genu FIP1L1-PDGFRA .