Problematyka leczenia bólu nowotworowego w praktyce - Krzemieniecki, Krzysztof (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2005)
Przewlekły ból, w tym nowotworowy, zatracił swoją fizjologiczną funkcję ostrzegawczą. Jego długotrwały charakter prowadzi do postępującego upośledzenia wydolności fizycznej, zaburzeń w pełnieniu funkcji społecznych i zawodowych oraz poważnych zaburzeń psychologicznych, takich jak lęk, depresja, bezsenność. Chorzy mają prawo do leczenia przeciwbólowego, które wobec konsekwencji przewlekłego bólu, staje się obowiązkiem każdego lekarza stykającego się z chorym na nowotwór. Na całym świecie zwraca się uwagę na dane potwierdzające niewystarczające opanowanie bólu u chorych. Szacuje się, że lekarze pierwszego kontaktu oraz onkolodzy kliniczni mogą samodzielnie opanować ból u ok. 80 proc. chorych cierpiących na przewlekły ból nowotworowy i tylko pozostali wymagają leczenia w wyspecjalizowanych ośrodkach leczenia bólu. Jedną z przyczyn niewłaściwej kontroli bólu są mity, dotyczące leczenia środkami opioidowymi (uzależnienie, skrajne nasilone objawy uboczne, zbyt wczesne wyczerpanie skuteczności leków), dlatego onkolog musi umiejętnie korygować te opinie i negatywne nastawienie chorych do opioidów. Lekarz musi także poznać etiopatogenezę bólu u swojego chorego, gdyż jest to kluczowa informacja dla doboru leków przeciwbólowych. Ocenia się także, że brak właściwych relacji z pacjentem stanowi często źródło niepowodzeń w leczeniu bólu. Obserwacja chorego i przebiegu choroby nowotworowej pozwala stwierdzić dynamiczny charakter bólu oraz zmieniające się zapotrzebowanie chorego na środki przeciwbólowe. Pojawienie się nowoczesnych form leków (doustne postacie typu retard, system TTS) pozwala na proste i wygodne leczenie. Właściwa edukacja lekarzy onkologów i możliwość korzystania z nowoczesnych leków może pozwolić na kontrolę bólu nowotworowego u blisko 80 proc.