Substancje radioaktywne uzyskiwane od chorych z rakiem tarczycy poddanych jodoterapii i ich bezpieczne wprowadzanie do publicznych systemów kanalizacyjnych - Bagher Tavakoli, Mohamad (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2005)
Wstęp: Leczenie nowotworów tarczycy przy pomocy preparatów radioaktywnych najczęściej wiąże się z zastosowaniem dużych dawek 131 I. Głównym problemem związanym z zastosowaniem tego leczenia w warunkach szpitalnych jest utylizacja odpadów promieniotwórczych, która wymaga ścisłych zabezpieczeń. Materiały i metody: W badaniach oceniano 152 chorych z rakiem tarczycy, którzy byli leczeni jodem radioaktywnym na oddziale medycyny nuklearnej w szpitalu Said Al-Shohada. Wyniki: Ponad 70 proc. podanego 131 I wydalane było po 24 godz., 90 proc. po 48 godz., a 96 proc. po 72 godz. w czasie odosobnienia chorego. Średni biologiczny czas półtrwania 131 I u chorych z rakiem tarczycy wynosił 13,9±1,9 godz. Nie zaobserwowano istotnych statystycznie różnic pomiędzy efektywnym czasem półtrwania 131 I u chorych poddanych jodoterapii po raz pierwszy i drugi. Wnioski: Wyniki badania wskazują, że nie ma różnic w eliminacji 131 I u chorych z rakiem tarczycy poddawanych pierwszorazowo lub wtórnie jodoterapii. W ciągu pierwszych 24 godz. ponad 70 proc. podanego 131 I było wydalone, a po 72 godz. ponad 96 proc. Powyższe wyniki mogą zostać wykorzystane do zaprojektowania bezpiecznych metod zbierania i utylizacji odpadów promieniotwórczych po zabiegach jodoterapii.