Rola i miejsce radioterapii w miejscowo zaawansowanym i przerzutowym raku nerki - Fijuth, Jacek (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2005)
Uzupełniająca radioterapia w miejscowo zaawansowanym raku nerki nie jest stosowana rutynowo. Radioterapia przedoperacyjna może być rozważona w przypadku nieprzerzutowych, nieresekcyjnych guzów. Postępowanie takie może zwiększyć doszczętność następowej nefrektomii. Zalecana dawka całkowita wynosi 45 Gy w dawkach frakcyjnych po 1,8–2 Gy. Radioterapia pooperacyjna może mieć zastosowanie w przypadku wysokiego ryzyka wznowy miejscowej: niedoszczętnej makroskopowo i mikroskopowo resekcji, naciekania okołonerkowej tkanki tłuszczowej lub naciekania nadnercza (T3a lub T3c). W przypadku przerzutów do regionalnych węzłów chłonnych radioterapia pooperacyjna nie wpływa na przeżycie chorych ze względu na wysokie ryzyko rozsiewu. Wybiórcze naciekanie żyły nerkowej lub żyły próżnej dolnej nie wpływa na zwiększenie ryzyka miejscowego nawrotu i nie jest wskazaniem do pooperacyjnej radioterapii. W planowaniu radioterapii powinno się stosować planowanie trójwymiarowe i wielopolowe techniki konformalne. Dawka całkowita powinna wynosić 45–50 Gy we frakcjach po 1,8–2 Gy na obszar loży pooperacyjnej i regionalnych węzłów chłonnych. Możliwe jest podwyższenie dawki o dalsze 10–15 Gy na wydzielone obszary zwiększonego zagrożenia wznową. U chorych z nielicznymi ogniskami przerzutów odległych, będących w dobrym stanie ogólnym, możliwe jest uzyskanie względnie długiego przeżycia. Ogniska przerzutowe powinno obejmować się z marginesem 2–3 cm i stosować dawki 35–40 Gy. Takie postępowanie pozwala uzyskać efekt paliatywny u ok. 64–84 proc. chorych.