Przeszczep nerki jako leczenie nerkozastępcze u chorych z rakiem nerki - Borkowski, Andrzej (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2005)
Rozwój dializoterapii umożliwił wycięcie obu nerek lub jedynej czynnościowo i anatomicznie nerki objętej procesem nowotworowym oraz leczenie nerkozastępcze. U chorych ze średniej wielkości guzem, położonym anatomicznie niekorzystnie, decyzja czy resekować nerkę częściowo, czy wykonywać nefrektomię i leczenie nerkozastępcze, może być trudna i powinna być podejmowana wraz z chorym. U chorych, u których usunięto nerkę wraz z małym przypadkowo wykrytym guzem transplantacja może być wykonana bezpośrednio po nefrektomii, a u chorych z guzami Wilmsa czy z dużymi objawowymi rakami nerek, zwłaszcza jeżeli naciekają one poza torebkę, wymagany okres między nefrektomią i transplantacją wynosi 2 lata. W przeszczepionej nerce może ujawnić się nowotwór, który nie został rozpoznany w nerce dawcy przed przeszczepem, albo który rozwinął się de novo . W tym aspekcie specjalnego znaczenia nabiera badanie spokrewnionych dawców chorego, który utracił nerkę z powodu nowotworu w przebiegu choroby VHL. Bardzo ważne są badania obrazowe po przeszczepie. Pozwolą one ujawnić ewentualny rozsiew choroby przyspieszony leczeniem immunosupresyjnym, albo nowotwór pierwotny nerki przeszczepionej. Coraz częściej chorzy ci poddawani są częściowej resekcji nerki lub leczeni krioablacją lub termoterapią na drodze przezskórnej.