Zaawansowany rak nerki: patologia, leczenie systemowe z nową rolą kwasu zoledronowego w postępowaniu z przerzutami do kości - Wcisło, Gabriel (Contemporary Oncology/Współczesna Onkologia, 2005)
Rak nerki stale jest poważnym wyzwaniem dla onkologów z powodu braku znacznego postępu w leczeniu zaawansowanej choroby. Badania epidemiologiczne wskazują stały wzrost zachorowań o ok. 2 proc. rocznie. Znacząca grupa chorych na raka nerki ma 30 proc. szans pojawienia się ognisk przerzutowych w chwili rozpoznania. W wyniku progresji raka nerki kolejne 20 proc. rozwija przerzuty, co razem daje 50 proc. Średni czas przeżycia chorych na raka nerki z ogniskami odległymi wynosi ok. roku, a prawdopodobieństwo przeżycia 2 lat wynosi 10 proc., a nawet mniej. Przerzutowy rak nerki jest wybitnie oporny wobec cytostatyków. Z drugiej strony, spontaniczne regresje były odnotowane, co wskazuje na duży udział układu odpornościowego. Obecnie wlewy z interleukiny-2 i interferonu pozwalają uzyskać powtarzalne wyniki. Niektóre badania kliniczne wskazują na synergistyczne działanie cytokin razem z cytostatykami (5-fluorouracyl, winblastyna). Chemioimmunoterapia pozwoliła uzyskać odsetek obiektywnych odpowiedzi od 15 do 45 proc. Wyniki te nie zostały potwierdzone i ta metoda leczenia nie jest powszechnie akceptowana. Przerzuty do kości w przebiegu raka nerki pojawiają się u ok. 30 proc. chorych, co powoduje bóle kości, złamania patologiczne, kompresyjne złamania kręgosłupa oraz hiperkalcemię. Bisfosfoniany stanowią grupę leków hamującą lizę kości poprzez hamowanie aktywności osteoklastów. Kwas zoledronowy oferuje kliniczne korzyści u chorych na raka nerki i inne nowotwory lite z przerzutami do kośćca. Lek ten znacząco wydłuża czas potrzebny do powstania poważnych powikłań szkieletowych.