Zmienność kliniczna hipodoncji – opisy przypadków - Matuszek-Borkowska, Dorota; Grabiszewska, Joanna; Ziółkowska, Anna; Kanaffa-Kilijańska, Urszula (Journal of Stomatology, 2018)
Hipodoncja jest zaburzeniem rozwojowym zębów stałych i mlecznych. Jest jedną z najczęściej występujących nieprawidłowości zębowych, która nie tylko może upośledzać czynność narządu żucia, lecz często zniekształcać zgryz i rysy twarzy. Hipodoncja może przyjmować różne postacie kliniczne. Brak kilku zawiązków może być wadą izolowaną, ale bywa również główną cechą kliniczną ponad 60 zespołów chorobowych. Obecność tego zaburzenia jest zróżnicowana etnicznie i dotyczy częściej kobiet niż mężczyzn. Nieleczone, szczególnie ciężkie anomalie zębowe mogą być również znacznym defektem estetycznym oraz powodem wykluczenia społecznego. Diagnostyka i postępowanie lecznicze w przypadku anomalii zębów jest ważnym obszarem interdyscyplinarnej opieki stomatologicznej. Możliwości terapeutyczne są uwarunkowane rozległością braków, ich umiejscowieniem, anatomią miękkich i twardych tkanek oraz wiekiem pacjenta. Często konieczna jest współpraca ortodonty, protetyka, chirurga stomatologicznego, specjalisty stomatologii zachowawczej, a w przypadku pacjentów w wieku rozwojowym również specjalisty stomatologii dziecięcej. Celem pracy było przybliżenie różnorodnych przyczyn agenezji zawiązków zębów oraz podkreślenie wieloczynnikowej etiologii hipodoncji. Przedstawiono opisy przypadków z uwzględnieniem czynnika genetycznego oraz plan leczenia u opisywanych pacjentów.